Сляды волатаў

А побач i iншыя кропелькi ператвараюцца y сняжынкi, iх збiраецца гэтак многа, што яны пачынаюць падаць на зямлю. Пад ветрам сняжынкi збiваюцца y воблакi, якiя плывуць над зямлёй, пакуль не ацяжэюць i не высыплюцца долу снегам. Гэта y нас так бывае зiмою.

А калi летам наша зямля павернута да сонца i яно нагрэла яе? Тады тыя сняжынкi, якiя былi высока, апускаючыся, трапляюць у цёплае паветра, растаюць – i iдзе дождж, з большых сняжынак – большы, з меншых – меншы. А калi вецер пазбiвае кроплi y вялiкiя, ды яшчэ i маланка пачне блiскаць, то дождж ператвараецца y навальнiцу.

Без маланак вялiкi дождж называецца лiyнем. А калi кропелек назбiраецца y хмары многа, яна апусцiцца зусiм нiзка, i дажджавых кропелек мы не бачым, яны меншыя за мiлiметр, але i рукi, i твар, i наша адзенне робiцца мокрым – гэта iмжа.

Але калi дождж скончыцца, вiльгаць пад сонцам ператворыцца y туман, потым у вадзяную пару, стане вадзяным газам, зноy падымецца высока-высока, там утворацца вадзяныя крышталiкi, з iх народзяцца сняжынкi, пачнуць апускацца на зямлю, i на цёплым яе баку, якi грэецца на сонцы, будзе iсцi дождж, а на халодным – снег.

Курапатка-падманшчыца

Ранiцаю дзед Алесь сабраyся y суседнюю вёску y магазiн. За ноч снег ад марозу ператварыyся y цалiк, гэтакi цвёрды, што y вялiкiх бiтых валёнках дзед iшоy напрасткi цераз поле i не правальваyся. Дзеду трэба было купiць у магазiне сёе-тое i пачастункi yнуку. Дзед выбраyся раненька, каб вярнуцца, пакуль Ягорка спiць. А спiць ён на канiкулах у дзеда доyга.

Калi дзед вяртаyся з магазiна, з iм здарылася прыгода, пра якую ён потым любiy расказваць. На палявой мяжы, парослай быльнягом, заyважыy ён чародку курапатак. Птушкi не yзляцелi, а пабеглi да купкi лазовых кустоy i схавалiся там. Дзед падрыхтаваy стрэльбу i зайшоy да кусцiкаy з другога боку. Курапаткi yзляцелi, дзед стрэлiy, i адна з iх упала.

Дзед падышоy да здабычы, узяy яе, палюбаваyся i паклаy у рукзачок, дзе ляжалi ягоныя пакупкi. Будзе Ягорку супчык з дзiкай палявой курачкi.

Бадзёра крочыy дзед, дайшоy ужо да вясковых агародаy, як адчуy, што нешта шавелiцца y ягоным рукзаку.

Спынiyся, зняy рукзак. Усё было на месцы, i нiшто не варушылася. Дзед выняy птушку, паклаy яе на снег, а сам яшчэ раз зазiрнуy у рукзак. І тут пачуy знаёмае «пырх» крыламi, павярнуyся i yбачыy, што яго здабыча паляцела! Схапiy стрэльбу, пальнуy услед курапатцы, вядома ж, не пацэлiy, i птушка знiкла за суседнiмi садамi.