Дюймчахон. Сандиқ-самолёт. Йўлдош ўртоқ

U Dyuymchaxonni ko�rib qolib, uni changallaganicha daraxt tomon uchib ketibdi. Qizaloqsiz qolgan nilufar bargi va u bilan birga kapalak ham tez orada ko�zdan g�oyib bo�libdi, chunki kapalak nilufar bargiga ipak kamar bilan mahkam bog�lab qo�yilgan ekan-da.

Mo�ylovdor qo�ng�iz arrador oyoqlari orasiga siqib olib, osmon-u falakka ko�tarilganida sho�rlik Dyuymchaxon qanchalik qo�rqib ketganini ko�rsangiz! U oq kapalakka ham qattiq achinibdi. Endi uning ahvoli nima kecharkin? Agar u qutulib keta olmasa, ochlikdan halok bo�ladi-ku!

May qo�ng�izining esa parvoyi palak ekan.

U kattakon bir daraxtning shoxiga qo�nib, yoniga Dyuymchaxonni ham o�tqazibdi-da, unga, garchi sen may qo�ng�izlariga o�xshamasang-da, menga juda yoqib qolding, debdi.

So�ng shu daraxtda yashaydigan boshqa may qo�ng�izlari ularnikiga mehmonga kelishibdi. Ular Dyuymchaxonni qiziqib tomosha qilishibdi, ularning qizaloqlari esa hayrat bilan uning qanotlarini ko�tarib ko�rishibdi.

– Uning atigi ikkitagina oyog�i bor ekan! – debdi ulardan biri.

– Uning hatto mo�ylovi ham yo�q ekan! – debdi boshqalari.

– U naqadar zaif, ozg�in! Puf desang belidan sinib ketadi, – debdi yana boshqa birlari.

– Odamzotga juda o�xshab ketarkan-u, biroq ancha xunuk ekan, – degan xulosaga kelishibdi barcha qo�ng�izlar.

Hatto Dyuymchaxonni ko�tarib kelgan may qo�ng�izining o�ziga ham endilikda u xunuk ko�rina boshlabdi va undan ajramoqchi bo�libdi – qayoqqa ketsa ketaversin.

U Dyuymchaxonni pastga olib tushib, moychechak ustiga o�tqazib qo�yibdi.

O�zining bu qadar xunukligi alam qilib, Dyuymchaxon gul ustiga o�tirganicha rosa yig�labdi. Hatto may qo�ng�izlari ham uni quvib yuborishdi-ya!

Aslida esa u judayam yoqimtoy bo�lib, dunyoda undan-da ko�hlikroq qizaloqni topib bo�lmas ekan.

Dyuymchaxon butun yoz bo�yi kattakon o�rmonda toq-tanho yashabdi. U o�ziga o�t-o�lanlardan belanchak to�qib olibdi va yog�in-sochindan, quyosh taftidan panalash uchun uni qariqizning kattakon bargi ostiga osib qo�yibdi.

U har kuni gullar asalidan yeb, har ertalab yaproqlarga ingan shabnamdan ichib yuraveribdi.

Yoz shu tariqa o�tib bo�lib, kuz ham kirib kelibdi. Uzundan-uzoq qahraton qish nafasi sezila boshlabdi. Qushlar uchib ketishibdi, gullar so�libdi, ostida Dyuymchaxon yashaydigan qariqiz bargi ham sarg�ayib, qovjirabdi va quvurchadek buralib qolibdi.