Дюймчахон. Сандиқ-самолёт. Йўлдош ўртоқ

Lekin evaziga sen o�zing bilgan eng yaxshi ertaklaringni aytib berasan.

Biroq Dyuymchaxon bu boy qo�shniga turmushga chiqishni sirayam xohlamas, chunki bu badqovoq yer osti fuqarosi – ko�rsichqon ekan.

Chindan ham ko�p o�tmay bu qo�shni ularnikiga mehmon bo�lib kelibdi.

Haqiqatan ham u qora baxmaldan judayam ajoyib po�stin kiyib olgan ekan. Buning ustiga, dala sichqonining aytishicha, u o�qimishli va juda boy bo�lib, uyi oddiy sichqonlarnikidan yigirma barobar katta ekan. Biroq uning quyoshga aslo toqati yo�q, barcha gullarni so�kkani-so�kkan ekan.

Buning ajablanarli joyi yo�q! Axir u umrida hech qachon birorta gulni ham ko�rmagan ekan-da.

Mezbon sichqon Dyuymchaxonga muhtaram mehmon uchun qo�shiq kuylab berishni buyuribdi, qizaloq istar-istamas ikkita qo�shiq aytibdi, shunaqangi jozibali kuylabdiki, ko�rsichqon bundan jo�shib ketibdi. Biroq hech narsa demabdi – u shundoq takabbur, dimog�dor, kamgap ekan…

Bu mehmondorchilikdan so�ng ko�rsichqon o�z uyidan dala sichqonining inigacha yer osti yo�lagi kavlabdi va kampir bilan uning tutingan qizini bu yer osti lahmi bo�ylab sayrga taklif etibdi.

U tumshug�iga bir bo�lak chirindi tishlab olibdida, yo�lni yoritganicha oldinga tushibdi, chunki bu chirindi zulmatni xuddi shamdek yoritib turar ekan.

Yo�l yarimlaganda ko�rsichqon to�xtab bunday debdi:

– Bu yerda qandaydir bir qush yotibdi. Lekin bizning undan qo�rqadigan joyimiz yo�q – u o�lib qolgan.

Buni o�zlaringiz ham ko�rishlaringiz mumkin.

Ko�rsichqon o�zining yapasqi tumshug�i bilan to tuynuk hosil bo�lmaguncha yo�lak shiftini kurayveribdi. Yo�lakka kunduzgi yorug�lik tushibdi va Dyuymchaxon tepada o�lib yotgan qaldirg�ochni ko�ribdi.

Sho�rlik qaldirg�och ehtimol sovuqdan halok bo�lgandir. U qanotlarini tanasiga qattiq siqib, bosh va oyoqlarini patlari ichiga tiqib olgan ekan.

Dyuymchaxon unga qattiq achinibdi. U bu sho�x, uchag�on qushlarni juda yaxshi ko�rar, chunki ular yoz bo�yi qizaloqqa ajoyib qo�shiqlar aytib berishgan, uning o�zini ham kuylashga o�rgatishgan ekanda.

Biroq ko�rsichqon o�zining kalta panjalari bilan qaldirg�ochni turtganicha javrabdi:

– Ha, daming o�chib qoldimi? Hushtakvozliging tugadimi? Ana shunaqa bo�ladi!.. Men bunday notavon qushcha bo�lishni istamagan bo�lardim. Havoda chirpirab yurib vijirlashdan boshqasini bilmaydi.