Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

Xuddi shu payt xonaga yo�gon hassa tayanib, bir oyog�i sal oqsabroq barvasta keksa jentlmen kirib keldi; egnida moviy frak, yo�l-yo�l nimcha, novvotrang dag�al ip gazlamadan cholvor bilan qo�njlik, yashil hoshiyali soyaboni, kengbar oq shlyapa. Nimchasi ostidan mayda burmali ko�ylagi chiqib, undan pastroqda esa uzundan-uzun soatining po�lat zanjiri salanglab turibdi, zanjirning uchiga bo�lsa bittagina kalit osib qo�yilibdi. Oq galstugining uchi apelsindek qilib tugilgan, aftida zohir bo�lgan tirish-burushlar antiqa, ta’rif-tavsifga bo�y bermaydigan darajada.

So�zlashayotganda boshini bir tomonga qiyshaytirib, qiya boqish odati bo�lib, g�alati bir tarzda to�tiqushga o�xshab ketardi. U xonaga kirar-kirmas xuddi shu qiyofada to�xtadi va apelsin po�chog�i bo�lagini tutgan qo�lini olg�a cho�zgan ko�yi norozi, vaysaqi ovoz-la xitob etdi:

– Buni qarang! Ko�ryapsizmi? Juda g�alati va ajoyib narsa emasmi bu? Kimnikiga kirmay, zinapoyasidan sho�rlik tabiblarning mana shunaqangi ko�makchisini topaman-a.

Bir paytlar mana shu apelsin po�chog�ining kasofatidan oqsoq bo�lib qolganman, keyin desangiz, oxir-oqibatda ajalim shu apelsin po�chog�ida ekanini ham bilaman. Ko�rasiz, xuddi shundoq bo�ladi, ser! Apelsin po�chog�i o�limimga sabab bo�ladi, agar shu to�g�ri chiqmasa, o�z boshimni o�zim g�ajishga ham tayyorman, ser!

Mister Grimuig o�zining har bir bayonotini aynan shu qoyilmaqom ibora bilan xulosalab, shu ibora bilan ta’kidlardikim, bu juda g�alati ko�rinardi, xo�p, ilm-fan hatto jentlmen (agar istasa) o�z boshini o�zi yeya oladigan darajaga yetadi ham deya qolaylik, o�shanda ham mister Grimuigning kallasi shunchalik katta ediki, eng xushchaqchaq, eng abjir odam ham (bordi-yu, qalindan-qalin upa qatlamini mutlaqo hisobga qo�shmagan taqdirdayam) bir o�tirishda bu kallani yeb tugatishga umid bog�lashi amrimahol edi.

– O�z boshimni o�zim g�ajiganim bo�lsin, ser! – takrorladi mister Grimuig hassasi bilan polni do�qillatib urgancha.

– Shoshmang! Bu qanaqasi bo�ldi? – qo�shimcha qildi u Oliverga qarab qo�yib, ikki qadam orqaga tisarilarkan.

– Bu oldinroq gaplashganimiz yosh Oliver Tvist bo�ladi, – dedi mister Braunlou. Oliver ta’zim bajo keltirdi.

– Inonamanki, o�zlari bu o�sha isitmada alahlab yotgan bolakay demoqchi bo�lmasalar kerak? – dedi mister Grimuig orqasiga tisarilgan ko�yi.