Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

– Do�konni tashlab kelgani odam bo�lmadi, – javob berdi do�kondor. – Menga yordam berishi mumkin bo�lganlarning bari quv-quvga qo�shilib ketishdi. Besh daqiqa burunroq ham hech kimni topolmadim qo�yib kelgani, bu yoqqa bo�lsa yo�l bo�yi yugurib keldim.

– Da’vogar kitob o�qib turgan ekan-da, shundaymi? – surishtirdi Feng yana picha sukut saqlagach.

– Shunday, – javob berdi do�kondor. – Qo�lidagi mana shu kitobni.

– Xuddi shuning o�zinimi? – dedi Feng. – Haqini to�laganmidi o�zi?

– Yo�q, pulini bermagandi, – iljayib javob berdi kitobfurush.

– Yo Tangrim, butunlay esimdan chiqib ketibdi-ku! – soddadillik bilan xitob qildi faromushxotir keksa jentlmen.

– Nimayam derdik, bag�oyat bohurmat zot ekanlar-u o�zlari, yana sho�rlik go�dakni aybdor qilib yuribdilar-a! – dedi Feng kulgini qistatadigan tarzda o�zini rahmdil qilib ko�rsatishga urinib. – O�ylaymanki, ser, siz ushbu kitobga sha’ningizga dog� tushiradigan va shubha tug�diradigan vaziyatda ega bo�lib olgansiz.

O�zingizni omadim bor ekan, deb hisoblayverishingiz mumkin, zotan, kitob egasining sizni sudga berish niyati yo�q ko�rinadi. Ushbu hol sizga bir saboq bo�lsin, azizim, yo�qsa, odil sud o�zlari bilan shug�ullanishi ham mumkin hali… Bola oqlanadi… Xona bo�shatilsin!

– Jin ursin! – qichqirib yubordi keksa jentlmen ortiq g�azabini jilovlay olmay. – Jin ursin! Men…

– Xona bo�shatilsin! – dedi hakam.

– Polismenlar, eshityapsizlarmi? Xona bo�shatilsin!

Buyruq ado etildi. Jazavasi qo�zigan, g�azab va nafratdan joni bo�g�ziga kelgan mister Braunlouni bir qo�lida kitob va ikkinchi qo�lida hassasi bilan xonadan chiqarib qo�yishdi. U hovliga chiqdi-yu, shu ondayoq jazavasi tarqadi-ketdi. Ko�ylagi tugmalari yechiq, boshi-chakkalari ho�l mitti Oliver Tvist tosh yotqizilgan hovlida yotardi; yuzi murdadek oqargan, butun a’zoyi badani qaltirayapti.

– Bechora bola, sho�rlik bolagina-ya! – dedi mister Braunlou uning ustiga engashib.

– Izvosh! Iltimos, birortanglar izvosh chaqiringlar. Tezroq!

Izvosh yetib keldi, Oliverni avaylab o�rindiqqa yotqizishgach, keksa jentlmen ikkinchisiga o�tirdi…

– Siz bilan birga ketishimga ruxsat etasizmi? – iltimos qildi kitobfurush izvosh ichiga mo�ralab.

– Yo Tangrim, albatta-da, qadrdon! – tez javob qildi mister Braunlou. – Sizni unutibman.