Чароўная скарбніца

– Ну… я асаблiвага падабенства з птушкай не назiраю, – пацiснула плячыма дзяyчынка.

– Хачу сам пабачыць птушак, я павiнен зноy пабываць на Зямлi. Можа, родзiчаy знайду? – захапiyся iдэяй хлопчык.

Спадарыня Лiлана выцiрала слёзы, якiя зноy пакацiлiся з яе вачэй, спадар Жоyтах клапатлiва падаy ёй сухую насовачку.

– Чаму б нашаму хлопчыку не пабываць на гiстарычнай радзiме? – бадзёра сказаy дзядуля Аспарагус.

– Тым больш калi там жыве яго сяброyка. Яна аб iм паклапоцiцца! – падтрымала бабуля Мядвана.

– Мамачка, тата, вы адпусцiце мяне? – Вухуцiк абняy бацькоy.

Было вiдавочна, што спадарынi Лiлане вельмi хацелася пакiнуць яго дома, побач з сабой, але яна шукала сiлы згадзiцца. Тады спадар Жоyтах ледзь заyважна кiyнуy жонцы: «Так, давай яго адпусцiм…»

– Толькi доyга не будзь, сынок, добра? – мама нават знайшла сiлы yсмiхнуцца.

– Дамовiлiся! Дзякую! – узрадаваyся хлопчык.

Вухуцiк быy гатовы прама цяпер выправiцца y падарожжа, але галоднымi iх, вядома, не адпусцiлi. Абедалi yсе разам, зноy напаyняючы талеркi незвычайнымi стравамi, якiя падавалiся з розных кранiкаy чароyнай, па меркаваннi Улады, серабрыстай шарападобнай пасудзiны.

Мясцовая ежа госцi падабалася. Столькi абсалютна новых смакаy адкрыла яна для сябе! Асаблiва аблюбавала дзяyчынка салатавы напой з залацiстымi блiскаyкамi, якiя вiравалi y празрыстым кубку. Дзядуля Аспарагус растлумачыy, што гэта квас з мясцовай раслiны. Улада панюхала i адчула прыемны тонкi водар.

– Апчхi! – зямлянка не yтрымалася ад казытання y носе.

Вухуцяне здзiyлена паглядзелi на яе. Мабыць, яны нiколi не чхалi.

Дзяyчынка сарамлiва yсмiхнулася:

– Прабачце!

– З табой усё добра? – занепакоiлася бабуля Мядвана.

– Усё выдатна, нiчога страшнага, так бывае! – адказала госця.

Насамрэч Улада дзiyна сябе адчувала: у носе казытала, яго хацелася пачасаць, здавалася, яна зноy будзе чхаць. Раптам ёй згадалася, што y Вухуцiка такi нос i лiхтарык на лбе з’явiлiся пад уздзеяннем атмасферы гэтай планеты. Улада захвалявалася, цi не збiраецца яе сiмпатычны кiрпаценькi носiк ператварыцца y дудачку? Нешта i лоб пачаy часацца! Можа, лiхтарык так прабiваецца?! Дзяyчынцы вельмi захацелася хутчэй адправiцца дадому.

– Сынок, доyга не затрымлiвайся, будзь заyсёды побач з Уладай, бо на чужой планеце можа быць небяспечна! – давала парады мама.

– Гэта не чужая мне планета! – нагадаy Вухуцiк. – Але я абяцаю, што мы з маёй сяброyкай будзем побач. Не хвалюйся, мамачка!

Касмiчны карабель стаяy ля дома.