Чароўная скарбніца

Калi яны выйшлi на ганак, спадарыня Лiлана непрыкметна затрымала Уладу i пранiкнёна сказала:

– Некаторыя мае словы, магчыма, падалiся табе калючымi. Прабач! Проста мне было страшна, што наш сын можа паляцець з табой на Зямлю i застацца там назаyсёды…

– Не перажывайце, ён крыху пагасцюе, а потым абавязкова вернецца да вас. А пакуль ён будзе на Зямлi, я абяцаю клапацiцца аб iм, – запэyнiла дзяyчынка.

– Дзякую… – шчыра прашаптала спадарыня Лiлана.

Прыгоды вухуцян на Зямлi

Вухуцiк i Улада yвайшлi y касмiчны карабель.

Праз iлюмiнатар яны бачылi, як махаюць iм бацькi i дзядуля з бабуляй. Дзецi селi, рамянi бяспекi прышпiлiлi iх, шторкi iлюмiнатараy з цiхiм шоргатам апусцiлiся, i ледзь улоyны рух падказаy, што лятальны апарат падняyся y паветра. Праз некаторы час шторкi зноy паднялiся, i перад позiркамi падарожнiкаy раскiнулiся бясконцыя касмiчныя прасторы. Улада любавалася зоркамi i туманнасцямi, ля якiх яны праляталi.

– Як называецца вось тое яркае сузор’е? – запыталася дзяyчынка.

Сябар не адказаy, тады Улада адарвала позiрк ад касмiчнай прыгажосцi i азiрнулася. Вухуцiк спаy. Дзяyчынка цiхенька дастала з сумкi нататнiк i аловак – захацела намаляваць сузор’е, якое так уразiла яе прыгажосцю. Зрабiла накiд, а расфарбаваць вырашыла дома – акварэллю. Перагарнула старонку, i зноy аловак забегаy па чыстым аркушы паперы. Юная мастачка намалявала Мiнолу i Рудаша. Потым падумала i дадала Сiньку i Зялёнку, чамусьцi вырашыла пакiнуць сабе на памяць выявы не вельмi гасцiнных вухуцкiх паненак.

Палёт быy спакойным i прыемным, зорнае падарожжа вельмi падабалася зямной вандроyнiцы. Праз колькi часу шторкi iлюмiнатараy зноy апусцiлiся, ад iх лёгкага шоргату Вухуцiк прачнуyся:

– Ужо падлятаем?

– Пэyна, так, – адказала сяброyка.

Сапраyды, калi шторкi паднялiся, за iлюмiнатарамi быy бачны пакой Улады. Дзецi адшпiлiлi рамянi бяспекi, адчынiлi дзверы касмiчнага карабля i выйшлi з яго.

– Вось мы i дома! – радавалася дзяyчынка. – Не перастаю дзiвiцца магчымасцям тэлепартацыi! Нядаyна былi на Вухуцii, а зараз апынулiся на Зямлi.

І касмiчны карабель, на якiм мы прыляцелi, стаy проста малюнкам у маiм нататнiку.

Улада разглядала выяву лятальнага апарата – i раптам…

– Аёй! Ты толькi паглядзi сюды! – дзяyчынка паказала на аркуш паперы.

У iлюмiнатары былi Рудаш i Мiнола! Яны махалi i нешта гаварылi, але iх не было чуваць. Улада дзюбкай алоyка нацiснула на намаляваную ручку, i дзверы расчынiлiся.