Душа твая светлая

Абводзячы вачыма шыкоyнае багацце руж, гербер, лiлiй, цюльпанаy, ён раптам як спатыкнуyся: прама перад iм стаяла-красавалася ярка-пунсовая Ванда – каралева сярод усiх архiдэй! Рэдкасць у адкрытым продажы неймаверная.

– Скажыце, а адкуль у вас гэтая красуня? – папытаyся ён у прадаyшчыцы.

– Красуня то красуня, ды вось браць нiхто не хоча. Дарагая занадта. Прывезена з-за мяжы, з нейкай экзатычнай краiны.

Абрадаваны такой нечаканай удачай, Дзядзюля тут жа набыy архiдэю. Лепшага падарунка нельга было i прыдумаць.

Яны сустрэлiся y кавярнi. Дзядзюля павiншаваy Наташу i падаy ёй прыгожы, сувенiрны са шнурочкамi пакет.

– Што гэта? – здзiвiлася яна.

– А ты дастань пакунак, разгарнi. Толькi акуратна.

І калi яна yбачыла жывую каралеyскую архiдэю, не змагла стрымаць свайго захаплення:

– Ой, якая прыгажосць! Якi цуд! Дзякую, Васiлёк.

І Дзядзюля yпершыню за час iхняга расстання yбачыy у яе журботных вачах iскрынкi радасцi, а твар кранула цёплая, даверлiвая yсмешка.

Развiтвалiся яны, як звычайна, на аyтобусным прыпынку.

Прыцiскаючы пакет да грудзей, Наталля сказала:

– Яшчэ раз дзякуй за Ванду! Я нават пра гэта i не марыла.

– А я мару ведаеш аб чым? Вывесцi гiбрыд новай архiдэi i назваць яе тваiм iмем. Як гэта будзе чароyна гучаць – На-та-лi-i…

– Дзякуй, Васiлёк…

Па звычцы апошнiх дзён ён памкнуyся пацалаваць Наташу i адчуy, што вусны яе адгукнулiся ледзь улоyным трымценнем i затрымалiся на яго вуснах крыху даyжэй, чым гэта абавязвала сяброyства.

Дадому ён iшоy акрылены, адчуваючы, як у грудзях трапечацца казытлiва-пяшчотны матылёк.

Ружовы туман

1

На танцы Максiм Лагодзiч выбраyся позна, калi там ужо yсё грымела i вiравала. Зала была паyнюткая. Мужчыны (некаторыя на прыкметным падпiтку) з пажадлiвым бляскам у вачах пад аглушальную музыку выраблялi перад сваiмi партнёршамi фрывольна-зухаватыя каленцы, а тыя, расчырванелыя, узрушаныя павышанай мужчынскай увагай, адчайна какетнiчалi, а то i адкрыта флiртавалi.

Назiраць за yсiм гэтым было i смешна, i няёмка. Асаблiва калi ведаць, што яшчэ днём, на працэдурах, большасць з гэтых зухаватых кавалераy вохкалi, цяжка yздыхалi, трымаючыся хто за спiну, хто за жывот.

Максiм спынiyся ля yвахода, не спяшаючыся праходзiць у глыбiню залы. Вырашыy спачатку прыгледзецца да публiкi, прыслухацца да музыкi i, калi нешта не спадабаецца, адразу сысцi.

Санаторныя танцы ён не любiy.