Өтеген батыр

Жаздың жылы түні еді,

Өтегеннің тууы,

Жетісу ед мəулеті.

Сырымбет ед əулеті,

Дулат еді руы.

Түннің желі бесік боп,

Тербеткен бөбек уызды,

Қасара біткен маңдайдан,

Жан еді қос мүйізді.

Бала жастан əлпештеп,

Баққан оны гіл кісі ед.

Қасара біткен қос мүйіз,

Батырлықтың белгісі ед.

Жеңілмес жалын боп өскен,

Ақылға, күшке, болжауға,

Тартқан сымдай тал бойы,

Ұқсаған тағы құлжаға,

Өсті батыр тұлғалы,

Жолбарыстай қарулы,

Қырандайын қырағы,

Арыстандай айбарлы.

Жүз кісінің ішінде,

Ол бір жүрген дүлегей,

Бір өзі батпан бірегей.

Аң аулауда, бəйгіде.

Атағы шыққан əйгіге.

Жан еді бір думанда

Жабықпаған жалғанда.

Мейрімді ана иетін,

Бөбегін сүйіп, өрімін.

Сондай-ақ о да сүйетін,

Көшпелі қазақ өмірін.

Жетісу қазақ қонысы ед,

Мамығы майда оралған,

Күндер болған бір кезде

Сол жер қанға боялған.

Бір кездерде алакөз –

Болған сол жер аймағы.

Ұрыс, қағыс болған кез.

Қырғыз, қазақ, қалмағы.

Найза ұшталып тұлпарлар,

Жортып, жебе жарқылдар.

Күндер болған өлікке,

Қара қарға қарқылдар.

Он сегізінші ғасырда,

Далада, қырдың басында,

Ақ жағалы, жез топшы,

Патша жорық ашуда.

Дүре соғып дүрілдеп

Бүлдірген елді біріндеп,

Атуға да асуға.

Көшпелі елді қырғандай,

Бұзып, қырып, өртеді.

Ол күн қара борандай

Болып кетті ертегі.