Өтеген батыр

Еміренген дала күңіреніп,

Жайлауларда, тауларда –

Жетісу бойы тебіреніп,

Қуырылған патша, хандарға.

Өтеген сонда ойқастай,

Талабынан таймастай,

Ызаланып, ершігіп,

Тұлыбы тола тершігіп,

Бұл өрт оған болмады,

Халықпен бірге жанбастай.

Күшінен бірақ танбады,

Суарылған алмастай.

Жұрт білмегенді ол білді,

Боларын сезді əлемет.

Патша тігіп ордасын,

Халықтың бұзып қордасын,

Қан төгерін керемет,

Жұрттан бұрын ол сезді.

Қайғыға халық түсерін,

Патша алдында бас иіп,

Хандардың ант ішерін.

Өтеген сезді хандардың,

Арам, пасық ниеттерін,

Халықты сатып, патшаның,

Киерін шенін, шекпенін.

Ер Өтеген олардан,

Қорықпады – шынықты.

Ұзақ сапар шегуге,

Дайындады жорықты.

Жинап болып нөкерін,

Жарқылдады ол қырандай.

Батыр барлық халықпен

Ақылдасты, ұрандай:

«Арыным – батыр арыны,

Дабылым – халық дабылы»,

Ақ жағалы патшаның,

Жақындап тұр жорығы.

Жетісуға жендеттің,

Түскелі тұр құрығы.

Жетсе жендет нөкері,

Халықтың сөзсіз құруы.

Айдан анық қан қылып,

Ұл, қызды тұтқын қылуы.

Малды айдап, жерді алып,

Таялды қуып шығуы.