Пераслед мінулага

Мы ж праз многае прайшлi. Дык што, можа, вып'ем? Давай!? У мяне ж усё з сабой! – смела падышоy да двара Лiс.

– Ведаю, што y цябе з сабой. Бачу! Ды каб у цябе i не было… Хм! – усмiхаючыся, з жартам адказаy Юрый, – Ты yжо прабач, Арцём, але не, у мяне iншыя планы. Мне пiсаць карцiны трэба, вось i iнструмент купiy. Трэба палотны дапiсаць. Сын, калi прыедзе, забярэ yсе карцiны, на выставу адвязе. Ды яшчэ…

– Ой! Добра! Зразумела yсё з табой! – нiчога не хацеy слухаць Лiс, перабiваючы, незадаволена вярнуyся да трактара, – З табой кашы не зварыш! Пераконваць цябе не буду! Бывай!.

.

Арцём Лiс з незадаволеным выглядам выкiнуy цыгарэту i, па звычцы, злёгку пачухаy кончык свайго завостранага носа. Ён схаваy бутэльку, завёy рухавiк мотаблока i з хмурным тварам сеy за кiраванне. У гэты момант у яго y галаве закруцiлiся такiя думкi: "Ага, ну як жа… Сын да яго прыедзе! Выставу яму! Чакай i спадзявайся, Юрась! Сын жа твой даyным-даyно забыy да цябе дарогу, пасля таго, як ты нарабiy спраy… Заеду-ка я лепш да Пятра, ён не адмовiццца па чарачцы бахнуць!" Гучней загудзеy трактар, яго маленькiя колы злёгку прабуксоyвалi на сырой траве, а затым выехалi на дарогу.

Стары Лiс жыy у канцы вулiцы, яго драyляная хата стаяла не апошняй у тым частцы вёскi. Побач, па суседству, знаходзiyся моцны закiнуты цагляны домiк з новым дахам. Гаспадар гэтага дома памёр пару гадоy таму, i yсё хадзiлi чуткi, што гэты зямельны yчастак хтосьцi вось-вось купiць для лецiшча.

А вось Пятро Жук, пражываy у цэнтральнай частцы вулiцы. Праз дарогу ад яго, стаяла толькi хата Валянцiны Пруцiк, а па краях рос малады лес. Пятро Жук заyсёды быy рады прыняць у сябе госця з бутэлькай, мог сам прапанаваць выпiць. Таму, Арцём Лiс часта кiдаy свой трактар каля яго плота i вяртаyся пасля сяброyскiх вячорак дадому пешшу, часта yвечары, у нецвярозым стане.

Юрый Люты не развiтваyся з Арцёмам словам, а толькi на секунду падняy руку i праводзiy поглядам трактар, якi y спешцы пакiнуy след на мяккай траве, каля яго двара.

Калi Лiс выязджаy на дарогу i трактар затросся ад ям, Юрый нервова падумаy пра кiроyцу: "Ох ужо гэты хiтры Лiс! Шукае з кiм бы выпiць. Хм… Лiчыць яшчэ мае грошы. Якая рознiца, куды я свае грошы выдаткоyваю! Лепш бы на сябе паглядзеy! Усю гаспадарку на жонку павесiy: агарод, жыyнасць, хату. А y вынiку, няма каму на хаце дах залатаць.