Пераслед мінулага

А ты калi з'язджаеш?

Аляксандр планаваy з'ехаць разам з ёй у аyторак, але цяпер, калi yсё змянiлася, ён наyмысна схлусiy:

– І я сёння. Хочаш, цябе падвязу? Як раз адной дарогай. Навошта табе на аyтобусе познiм вечарам ехаць, калi ёсць аyтамабiль? На аyтобусе нязручна, цяжка. Са мной будзе зручна, камфортна i хутка. Сумкi не прыйдзецца цягнуць. Я ж ведаю, як пра нас бацькi клапоцяцца… Загрузяць цэлы багажнiк.

– Сумкi, так. Матуля вунь, хоча, каб я палову yраджаю вывезла… Дзякуй, але я сёння не на аyтобусе, за мной прыедуць… – неяк цiха, неахвотна, сказала апошнiя словы Юлiя.

Яна не хацела хваляваць Аляксандра, таму што адчувала цягу да яго, не змагла адкiнуць пачуццi. Увесь гэты час Юлiя маyчала, што y яе yжо ёсць каханы малады чалавек.

– Вось-вось машына пад'едзе, – цiхiм голасам вымавiла дзяyчына, – Я выйшла яе сустрэць.

– Зразумеy… А хто за табой прыедзе? Можа, з торбамi дапамагчы? Я магу iх пагрузiць.

Юлiя моyчкi паглядзела на Аляксандра, ды так паглядзела, што y яе поглядзе было нешта такое, што выклiкала y Аляксандра жаданне зноyку яе пацалаваць.

Яна прадчувала, што гэта вось-вось здарыцца, i нават не спрабавала гэта спынiць, а, наадварот, застыла на месцы, чакаючы прыемнага дотыку. І калi б не гучны голас з боку, Аляксандр бы пацалаваy Юлiю, дакрануyся бы да яе вуснаy.

– Вось ты дзе! – крыкнула Васiлiса Лебедзева, мацi Аляксандра.

Юлiя хутка адвярнулася ад хлопца i апусцiла вочы yнiз.

– Сыходзь… – цiха сказала яна.

Са свайго двара выйшла пышная жанчына Васiлiса Лебедзева.

Яна стала каля куста калiны, што рос каля яе плота, паклала рукi на пояс i, нахмурыyшыся, паглядзела на свайго yсмешлiвага старэйшага сына са словамi:

– Вось ты дзе! Зноy ён тут?! Ідзi дапамажы хвораму бацьку дровы скласцi. А то ж, сядзiць ён тут! Аляксандр! Чуеш? Бацька не дачакаyся цябе, ды сам пайшоy працаваць, што б я яму не казала. Упарты! Сына, адстань ты yжо ад Юлii! У яе ж жанiх ёсць. Ідзi, лепш, папрацуй! – прыкрыкнула мацi.

Васiлiсе не падабалася, што яе сын другi вечар круцiyся вакол Юлii, замест таго, каб дапамагчы мацi i бацьку.

Аляксандр абяцаy бацькам правесцi з iмi yсе выхадныя i дапамагчы з усiмi назапашанымi справамi, перш чым зноyку з'едзе на некалькi месяцаy.

Аляксандр павольна падняyся з лаyкi.

"У яе ёсць жанiх?" – круцiy ён у галаве, – "Чаму яна маyчала пра яго? Цяпер зразумеy, каго яна чакае, каго яна выйшла сустракаць!"

Аляксандра закранула, кальнула гэтае слова "жанiх".