Пераслед мінулага

"Пацукi", так называлi салдат працiyнiка, якiя хавалiся y блiндажах i адстрэльвалiся да апошняга, не жадаючы здавацца.

Старшы лейтэнант па сувязi кiраваy усiмi атакуючымi групамi. Ён знаходзiyся y гушчы падзей i амаль увесь час крычаy. "Заходзь справа! Злева абыходзь! Наперад! Наперад!" – рваy голас афiцэр пры шуме бiтваy. У той дзень сяржант Люты зладжана выконваy загады. Ён смела залазiy у акопы, дабiваy агрэсара, якi не здаваyся, у крытых умацаваннях. Юрый даставаy з блiндажоy захопленае yзбраенне i чакаy новых распараджэнняy.

Крыху перавёyшы дух, Юрый зноy iшоy у наступ, так iшоy, быццам зусiм пераставаy баяцца агню y адказ. Ён люта i смела, з вялiкiм тактычным розумам, кiдаyся на ворага, iшоy на подзвiгi. Іншыя не разумелi яго неасцярожнасцi. Ад таго, свае салдаты часта паyтаралi пасля бою: "Як ты яшчэ жывым застаешся? Шанцаванне? Няйначай як загавораны! Ты што, зусiм не баiшся смерцi? Цябе не чакаюць дома?" А Юрый Люты адказваy iм: "Шанцаванне? Не! Я проста хачу хутчэй прыбраць ворага з нашай зямлi!" Але салдаты разумелi, што адной толькi адвагi мала, для таго каб жыць i пазбегнуць кулi. Адвага – гэта добра, але гэтага недастаткова. Патрэбна асцярожнасць, уменне правiльна ацэньваць сiтуацыю i хутка прымаць узважаныя рашэннi. А можа y Лютага гэта yсё было? Колькi адважных хлопцаy ужо загiнула… Вельмi шмат! А Люты, якi не першы год ваяваy, разумна iшоy наперад, пралiчваючы дзеяннi ворага. Ён страляy у працiyнiка першым, сыходзiy ад гранат, кулi толькi злёгку драпалi яго скуру, нават артылерыя бiла занадта блiзка, але не магла яго забiць. Многiя байцы не здагадвалiся, наколькi разумны быy Юрый, i больш верылi y яго шанцаванне. Таму прывязалася да яго мянушка Шчаслiyчык, прымацаваyся новы пазыyны да адважнага салдату. Часам здавалася, што яго ад смерцi ахоyвае сам Бог. Усё было магчыма. Цi мо yсё ж гэта было шанцаванне? Нягледзячы на yсю сваю мужнасць i iмкненне адпомсцiць, адагнаць захопнiка са сваёй зямлi, Юрый не аднойчы прапаноyваy варожаму салдату здацца, выйсцi з блiндажу да таго, як туды будзе кiнута граната. Бо былi тыя, хто падымаy белы сцяг, але yсё ж многiя бiлiся да канца, не здавалiся i гiнулi y сваiх сырых норах. "Пацукi!" – паyтараy Люты. Не абыходзiлася i без гэтага: адчуваючы блiзкае паражэнне, супернiку yдавалася загадзя пакiнуць блiндаж i адысцi назад, углыб, на iншую лiнiю абароны.

Атака за атакай. Метр за метрам вызваленай зямлi.

"У нас "трыста"! У нас страты!" – крычаy старшы лейтэнант скрозь шум.