Пераслед мінулага

Арцём адшукваy шчылiны i, калi падгарнулася магчымасць, ён схадзiy да Пятра, але потым, расчараваны, вярнуyся i лёг на канапу перад тэлевiзарам. Каралiна прыбрала y пакоях, затым папярэдзiла мужа, што ненадоyга адыдзе да сяброyкi, i выйшла з хаты. У Арцёма з'явiyся шанец не патрапiць на вочы жонцы, i ён, не раздумваючы, iм скарыстаyся. Арцём Лiс узяy свае схаваныя, назапашаныя грошы i паспяшыy да мэты. Мужчына з агнём у вачах выбiy мантыроyкай замок i расчынiy вароты гаража, выехаy на трактары з двара праз заднiя вароты, да лесу.

Уздоyж лесу, праехаyшы за дварамi i па палях, ён аб'ехаy вёску, i выехаy на жвiровую дарогу каля дома Лютага. А далей, Лiс з спакоем дабраyся да крамы.

У свае шэсцьдзесят два гады Арцём умела i без нiякага высiлку кiраваy невялiкiм трактарам. Ён здалёк пазнаy постаць Юрыя Лютага па яго павольнай i асцярожнай паходцы – па такой разбiтай дарозе з пратэзам спрытна не паходзiш!

Арцём Лiс пад'ехаy да аднавяскоyца, пакруцiyся на мяккiм сядзеннi, якое было абцягнута чорным дэрмацiнам, i павярнуyся да чалавека.

Ён зрабiy апошнюю зацяжку, дасмалiy цыгарэту. Кiроyца быy апрануты y аранжава-сiнi плашч, якi яму выдалi яшчэ падчас працы на чыгунцы. Пасля вайны, ён да пенсii рабiy чыгуначнiкам на станцыi недалёка ад вёскi. Арцём Лiс выпусцiy цыгарэтны дым i строга зiрнуy на Юрыя Лютага.

– Чуеш? Сядай! – крыкнуy Лiс, – Ну! Сядай, падкiну! – пачухаy ён кончык свайго вострага счырванелага носа.

Юрый Люты паглядзеy на Арцёма з-пад капюшона, якi хаваy чорна-сiвыя валасы i шырокi лоб.

– А, гэта ты?! – неяк не па-сапраyднаму, млявым голасам, здзiyлена вымавiy Люты i працягнуy руку.

Арцём Лiс прыняy поцiск рукi, а затым кiслым няголеным тварам кiyнуy у бок прычэпа. Яго вялiкiя, як два пальцы, вусны, выкiнулi цыгарэту y бок. Нават пад дробным дажджом яны выглядалi сухiмi. Невялiкiм рухам круглявай галавы Лiс паказваy земляку, каб той хутчэй пералез праз невысокi борт i сеy у прычэп. Кiроyцу хацелася выпiць, ды хутчэй, а марудлiвасць Юрыя Лютага толькi раздражняла.

Таму, у гэты момант Арцём нават незнарок падумаy: "Можа быць, лепш было б не спыняцца! Ды i што yзяць з гэтага Юрася? З iм нi выпiць, нi закусiць! Непiтушчым стаy, ох ужо гэты цвярознiк!"

За гэты час, пакуль сiвы Лiс незадаволена думаy i круцiy галавой, Юрый Люты yпёрся пратэзам у дарогу, перакiнуy здаровую нагу праз невысокi борт i, дапамагаючы сабе рукой, забраyся на невялiкi прычэп.