Планета ў падарунак

Кiнулася y вочы, што пасцельная бялiзна, якую яна старанна прасавала тыдзень таму назад, на ложках была yся скамечаная. Але гэта не бянтэжыла Вiктара.

– Галiк, ну ты yсё зразумела… Ты ж разумная! Давай сядзем. – І ён сеy на ложак. – Ты ж сама добра ведаеш… У нас… У нас з табою бiялагiчная несумяшчальнасць.

І штосьцi выпрастала яе, Галка yскiнула галаву.

– Хiба?! – запыталася неяк па-асаблiваму з’едлiва. – Чатыры днi таму назад мы з табою цудоyна сумяшчалiся.

– Гэта табе так здаецца… Заyсёды здавалася! Ты даyно стала фрыгiднай.

Сама бiялогiя супраць нас…

– Ды пайшоy ты, Лагуцкi, са сваёй бiялогiяй! – І, каб тут жа не расплакацца, ляпнула аднымi дзвярыма, потым другiмi, што y прыхожай, на хаду yхапiyшы сумачку.

Начавала яна той ноччу y сяброyкi, патлумачыyшы, што нiбыта Лагуцкi з’ехаy у камандзiроyку, а ёй адной стала невыносна самотна y кватэры. У яе яшчэ быy адзiн вольны дзень адпачынку за свой кошт, таму ранiцай, перад тым як вярнуцца дамоy, яна заехала да знаёмага юрыста пракансультавацца, як лепш i прасцей аформiць скасаванне шлюбу.

А дома яе чакала запiска: «Галiк, я сышоy назаyжды. Усё пакiдаю табе. Пачынай скасаванне шлюбу. Твой Лагуцкi».

Праз месяц яны yжо былi вольныя адно ад аднаго. Лагуцкi неyзабаве yзяy другi шлюб, а яна… Ага-а, пакутавала! Адчувала сябе да апошняга абражанай i бессаромна пакiнутай. Навалiлася на працу (яна працавала y гiстарычным архiве), а праз якi месяц памяняла на yсiх вокнах шторы ды гардзiны, накупляла з дзясятак самых розных шортаy i з’ехала y адпачынак… да цёткi Манi, як ёй думалася, на yвесь месяц.

Разам з накупленымi шортамi yкiнула y чамадан тры пляшкi шампанскага. Трыццатага жнiyня – ейны дзень нараджэння. «Яго трэба будзе адзначыць, – думала яна, – гэты першы за апошнiя гады дзень нараджэння без Лагуцкага».

2

Жнiвень буяy астрамi, раскашаваy гладыёлусамi, у цётчыным садзе yжо пачалi жаyцець бакамi нават антонавы яблыкi – такi ён быy спякотны, гарачы, зыркi. За нейкi тыдзень яны перагаварылi з цёткаю yсё, што толькi можна было перагаварыць, а потым… Потым яна аблюбавала сабе мясцiнку на мясцовым пляжы i з самай ранiцы ледзь не да адвячорка адчайвалася ва yспамiнах цi, наадварот, натхнялася марамi, аддаючы yсю сябе сонцу.

Пляж стракацеy капелюшамi, бейсболкамi, купальнiкамi, i хоць бы адзiны знаёмы твар! А яна правяла y гэтым мястэчку ледзь не yсё сваё дзяцiнства. Тут нават ёсць у яе сяброyка, але той не да пляжа. Мясцовыя, напэyна, i не ходзяць на пляж.