Планета ў падарунак

У вольныя хвiлiны парадкуюць гароды, а гэты гарачы пясок – для прыезджых, як яна, у адпачынак ды для моладзi, а хутчэй для дзятвы. І yсё ж на тым-сiм позiрк спыняyся. «Вунь тая бландзiнка y модных акулярах, да якой учора некалькi разоy падсаджваyся даволi цiкавы малады чалавек, – адзначала яна для сябе. – Сёння яго чамусьцi не вiдаць. А ён i сапраyды цiкавы, ва yсялякiм выпадку, знешне». Ёй падабаyся гэты тып мужчын – стрункiя брунеты з шэра-сiняй мяккасцю вачэй, у якiх можа нараджацца бяздонная глыбiня, якую разгадвай – не разгадвай, а разгадаць немагчыма.

Выключэннем быy Лагуцкi, i ёй упершыню пасля iх разводу не хацелася думаць пра яго. Бландзiнка пазiрала на гадзiннiк, яна таксама палезла y сумку, дастала i зiрнула на свой, а калi падняла вочы, адчула, як штосьцi трапятнулася y сэрцы. Зверху yнiз на яе пазiраy той самы yчарашнi цiкавы малады чалавек. Пазiраy не без iнтарэсу i хацеy атрымаць адказ на тое, што яго зацiкавiла.

– Вы заyсёды ходзiце на пляж з пацеркамi на шыi?

– Гэта не пацеркi, а абярэг!

– І што за камень?

– Не ведаю i нават нiколi не цiкавiлася.

Мне iх неяк у цягнiку падарыла адна незнаёмая бабуля. Проста падышла i сказала: «Вы y мяне выклiкаеце давер, i я вам хачу падарыць гэтую рэч. Насiце пацеркi, як абярэг».

– У мяне вы таксама выклiкаеце давер, – ён пасмiхнуyся ёй. – Я прысяду. – І калi сеy побач, запытаyся: – Ну, i ад чаго аберагае гэты абярэг?

Яна пацiснула плячыма.

– Пакуль нi ад чаго, хаця хто ведае…

Дзесьцi вельмi-вельмi далёка y яе думках ужо гатовая была вымалявацца постаць Лагуцкага, але яна не дала ёй праявiцца, больш уважлiва паглядзела на незнаёмца, адзначыyшы, што y яго бездакорная скура з роyным загарам нават на пальцах рук.

Ён парушыy паyзу:

– Гнатко.

Яна не зразумела. Ён адчуy гэта i yдакладнiy:

– Гнатко, iмя y мяне такое.

– Значыцца, Ігнат.

– Не ведаю, бацькi звалi Гнатко.

Яна назвала сябе.

– Вунь тую бландзiнку таксама Галiнай завуць, – сказаy ён. – Яна, як i вы, прыезджая.

– І як вы гэта вызначылi, што я не мясцовая?

Бландзiнка yжо заyважыла яго i, вiдавочна, нервавалася, але iхняя гаворка толькi пачыналася. І зразумець гэта можа толькi жанчына, якой хочацца падабацца i якая нейкiм няyлоyным пачуццём адчувае, што гэта магчыма. Яны размаyлялi доyга. Самая звычайная, якая нiкога нi да чаго не абавязвае, гаворка, але, нарэшце, ён сустрэyся позiркам з бландзiнкай i сказаy:

– Мне трэба падысцi да той Галiны, каб развiтацца.