Планета ў падарунак

Аказалася, што y яе нiякая не астма, а рак. Ён павiнавацiyся, папрасiyся назад, i Галка прыняла яго. І цяпер вось глядзела, думала: «Што за жыццё такое?! Дурное жыццё! Лагуцкi старэе, грошы як прыходзяць, так i сыходзяць! Брат звонiць, мацi зусiм аслабла. Сама yся раздражнёная, знерваваная… Цёткi Манi даyно няма, хата ейная спушчана за бясцэнак, i па начах усё снiцца i снiцца лотаць…»

Вока Сусвету

Лiна яшчэ раз набрала нумар сяброyкi, i зноy у трубцы гучалi доyгiя гудкi: да тэлефона нiхто не падыходзiy.

Сяброyка павiнна была дамовiцца наконт сустрэчы з прафесарам-анколагам Тамарай Максiмаyнай Даманеyскай, i цi дамовiлася? Але што цяпер гадаць? І яна пайшла y спальню. Муж ляжаy у ложку з газетай у руках. Яна падумала, што i заснуць адразу не давядзецца: будзе шамацець старонкамi. Але муж адклаy газету, спытаyся:

– Так i не дазванiлася?

– Можа, тэлефон адключылi, позна yжо. Я зачыню балконныя дзверы?

– Не чапай, горача тут. – І дадаy: – На дварэ бы й не сярэдзiна верасня, каб хоць дождж якi.

– Ён пачакаy, пакуль яна ляжа, павярнуyся да яе. – А навошта табе сустракацца з Даманеyскай? Што гэта зменiць? Ехаць трэба y Магiлёy.

– Хм-м, ехаць… Ну i што – я паеду, пасяджу каля ложка… Я yжо ездзiла. Яму ж дыягназ не пераменяць. Трэба паслухаць, што тут, у Мiнску, спецыялiсты скажуць. Там выпiсалi з бальнiцы – i yсё, медыцына бездапаможная, няхай памiрае дома. Дык што, i сядзець склаyшы рукi, збiраць грошы на пахаванне? А раптам i тут што-небудзь прапануюць? Яму ж чамусьцi абпраменьванне не рабiлi.

Мне трэба бiць ва yсе званы, у мяне адзiн брат, i y яго – рак!

Ён уздыхнуy.

– Проста пракручваю варыянты як лепш, а ты адразу y крык. – Адвярнуyся, зноy узяy у рукi газету.

Яна таксама адвярнулася i ажно прыyзняла галаву… У праёме расчыненых балконных дзвярэй пабачыла зорачку. Зорачка yплывала y пакой… «А гэта што яшчэ за дзiва? – падумала яна. – Рыхтык такiя yспыхваюць, калi запальваеш бенгальскую свечку», – i прашаптала:

– Коля… Коля…

– Я сваю думку выказаy, – адгукнуyся ён.

 – Потым шкадаваць будзеш, чаму не паехала, не пабыла з iм хоць некалькi лiшнiх дзён.

А зорачка рухалася, рухалася… Вось яна падплыла да карцiны, што вiсела на сцяне насупраць ложка, на iмгненне прыпынiлася, быццам яе зацiкавiy намаляваны на палатне хутар: хата, крытая саломаю, i кладка цераз невялiкi ручай… Потым зорачка yспыхнула, стала больш яркай i yвайшла y карцiну.