Планета ў падарунак

І адразу ж стаy знiкаць той хутар… На палатне з’явiлася Вока, самае сапраyднае ясна-блакiтнае Вока з блiшчастаю чорнаю зрэнкаю. Яно запоyнiла сабою yсю карцiну i было жывым. Жывое Вока. Яна адчувала на сабе позiрк. Дрыжыкi пабеглi па скуры. Прыцiснулася да мужа:

– Коля… Коля, там – Вока.

Ён адкiнуy газету. Яна бачыла, як павольна згасае Вока. На карцiне зноy праяyляyся хутар – хата, ручай, кладка…

– Коля, ды павярнiся ж ты! Я толькi што бачыла вялiкае Вока там, на карцiне… Яно засталося y ёй, хоць i згасла.

Яно глядзiць на нас.

Ён павярнуyся, абняy яе i сказаy, нiчога не yдакладняючы:

– Спi. Заплюшчы вочы i спi. Ты стамiлася.

* * *

Ранiца пачалася з мiтуснi. Пазванiла сяброyка, сказала, што прафесар Даманеyская будзе чакаць яе а дванаццатай гадзiне. Трэба было адпрошвацца з працы, тэлефанаваць сыну, якi жыy асобна, каб таксама адпрасiyся i завёз яе y Бараyляны y Навукова-даследчы iнстытут анкалогii i медыцынскай радыялогii. Трэба было патэлефанаваць яшчэ i брату y Магiлёy, дзе yсё заставалася без змен: колюць па кубiку морфiй два разы на дзень, прапiсалi вiтамiны… Яна чула, якi прыгнечаны, разгублены i зусiм слабы братаy голас:

– Ну ты, Лiна, сама ведаеш… Калi што, глядзi маму.

Як бы там нi было, прыехаць да яе на дзень-другi заyжды можна. Чуеш мяне?

А яна чула i не чула… Бы з туману, ужо з надта вялiкай адлегласцi, з таго, што называецца далёкiм мiнулым, выплыy сад, ахутаны водарам вiльготнай прахалоды.

У дальнiх кутках саду рассыпаy мiгатлiвыя ценi летнi прыцемак. Ёй бачылася iхняя карова Галка, якую пасля пашы мацi вырашыла яшчэ папасвiць у садзе. Вось зусiм яшчэ маладзенькая мацi стаiць з дубчыкам. Вось i бацька… Тут i яны, малыя: яна i брат. Бацька падскоквае, кiем збiвае крамяныя, з ружовымi бакамi, яблыкi. Яны падаюць у густую траву…

– Шукайце iх, дзецi, – весела крычыць бацька. – Хто першы знойдзе – таму цукерка!

І яны бягуць з братам, рукамi разгортваюць высокую траву.

– Яблык! Яблык! – аж захлiпаецца брат i падлазiць пад самую Галчыну мызу. Галка крутнула галавой, зачапiла рогам за шлеечку братавых кароткiх штонiкаy i падкiнула яго высока yгору. Крычыць мацi… А яна сама, зляканая, ужо з усiх ног бяжыць, каб падхапiць брата. І падхоплiвае, ледзь утрымлiваючы яго. Брат абхапiy пульхнымi ручкамi шыю, яна чуе, як спуджана тахкае, б’ецца ягонае маленькае сэрцайка.