Цені Дзікага палявання

Вогнiшчы палалi, патрэсквала сухое голле, мiрыяды iскраy ляцелi да дробнай гушчынi зорак, згасалi, выбухвалi зноy, вакол вогнiшчаy кружылiся y карагодах людзi, iхнiя песнi – блiзкiя гэтай начы, блiзкiя лясам i рэкам – узляталi высока i далёка, i асобныя падгалоскi, неверагодныя y сваёй вышынi, апякалi марозам скуру i паколвалi яе нябачнымi голкамi, найбольш смелыя з карагоднiкаy скакалi праз полымя вогнiшчаy, ажно трашчалi валасы i шэрхнулi вусны, скакалi y самую яго сярэдзiну, але полымя y гэтую ноч было лiтасцiвае i мяккае, як мяккай i добрай была yся зямля.

Густа-чорныя, як дрэва эбен, воды рэк прымалi на сваю паверхню вянкi з кветак, асцярожна i пяшчотна пакалыхвалi iх, неслi y ноч, у невядомае, i загадкавым, чароyным было yсё: лугi з вогнiшчамi на iх, ценi людзей, працяглыя, як жыццё, песнi, галасы маладых ваyкоy, што таксама вiталi вялiкае свята. На вянках, якiя пацiху плылi па рэках, мiгцелi свечкi, у iх, гэтых свечках, маладзенькiм дзяyчаткам, гаспадыням вянкоy, бачыyся iхнi лёс, абавязкова шчаслiвы, з мужам-асiлкам i здаровымi дзецьмi, яны глядзелi чорнымi, як гэта ноч, вачыма yслед вянкам, i слязiнка шчасця блiшчэла на густых вейках, памiргвала, як зорка y бясконцай безданi. У гэтую ноч, i сапраyды, адхiналася крыху заслона перад невядомым, i таму, хто вельмi хацеy, можна было зазiрнуць у свой лёс – i не заyсёды трэба было гэта рабiць. Плылi вянкi, луналi песнi, усю ноч палалi вогнiшчы, i дзесьцi гарачая дзявочая рука ацiхала y вялiкай хлапечай – i Купала бласлаyляy iх, браy за сваiх дзяцей. А y самым сэрцы лесу, у атачэннi самых магутных дрэy, ззяла, цвiла, красавала, прыгаршчамi раскiдвала вакол сябе россыпы самацветаy, i вабiла, клiкала, прыцягвала людзей, тых якраз, для каго была яна недасяжная, папараць-кветка.

Здаралася, што y гэтую купальскую ноч лесавiк, разагнаyшыся па вяршалiнах самых вялiкiх дрэy, узлятаy высока-высока – i замiраy на колькi iмгненняy над усёй сваёй пушчаю, ахоплiваy яе yсю цалкам, глядзеy – не мог наглядзецца, смяяyся, адчуваючы сваю моц i велiч.

Зямля пад iм ляжала багатая, прыгожая, расквечаная агнямi – а колеры вогнiшчаy былi самыя розныя, ад жоyта-чырвоных да зялёна-сiнiх, – i мякка-густое паветра трымала яго, гушкала, – гэта была ягоная хвiлiна, вельмi рэдкая, аднак тым i найдаражэйшая, таму што якраз вось у гэтую хвiлiну адкрывалася яму ягоная сутнасць. Ён жыy, пакуль жыла гэта зямля з лясамi i рэкамi, пакуль раз у год завалодваy светам Купала, пакуль нiзка нахiляyся да зямлi месяц – i рабiy цуды.