Цені Дзікага палявання

Так, якраз у гэтую ноч месяц запальваy чароyным агнём душы камянёy – i яны гарэлi не згаралi yжо вечна, i людзi, адгадваючы y тых камянях чароyную моц, падбiралi iх i трымалi каля сябе, аднекуль ведаючы, што камень, запалены месяцам, дапамагае i ахоyвае. Лесавiк таксама любiy гэтыя камянi, ён ведаy, дзе якi хаваецца, i y асобныя хвiлiны прыходзiy да iх, глядзеy. Ён умеy зрабiць так, што камень выходзiy, выцiскаyся да сонечнага цi месячнага святла са свайго сховiшча, i промнi, сутыкнуyшыся з каменем, раптоyна рассыпалiся, успыхвалi, камень як бы адкрываyся – i адарвацца ад яго было yжо цяжка.

У халодным бляску дыямента бачылася купальская ноч, у якую ён быy запалены, бачылiся каралi надрэчных вогнiшчаy, хiсткiя ценi людзей вакол iх, вянкi на чорнай вадзе, бачыyся водблiск папараць-кветкi, слабенькi водблiск, якi працiнаy да глыбiнi душы. Лесавiк ведаy, што некаторыя людзi, аднойчы глянуyшы на купальскi камень, ужо нi на што iншае глядзець не хацелi – i хутка гiнулi. Камянi выходзiлi з зямлi, лесавiк углядаyся y iх – i святлеy, увесь святлеy, быy ён у тыя мiнуты не такi, як заyсёды. Перад яго вачыма перабылi yсе самыя галоyныя камянi: сарданiкс, тапаз, карбункул; смарагд, сапфiр, алмаз; лiгур, агат, аметыст; берыл, онiкс i яспiс. Ён ведаy iх, назвы гэтых камянёy iшлi з такой далёкай мiнуyшчыны, пра якую i падумаць цяжка, не тое што yявiць. Гэта першыя свяшчэнныя камянi. Сонечнае святло, трапiyшы y алмаз, адразу рабiлася фiялетавым, далей – сiнiм, зялёным, жоyтым, аранжавым i выходзiла yжо чырвоным. Камень жыy колерамi, дыхаy iмi, гуляy. Сапфiры былi празрыстай сiнечаю, нагадвалi яны пра нябёсы i моры i клiкалi y сваю глыбiню, не адпускалi. У смарагдах хавалася yся зелянiна лясоy, ад кволай веснавой да купальскай, можна было yбачыць у iх лугавыя травы i паyтоны кустоy, камянi пералiвалiся адценнямi лесу, зачароyвалi, i не было больш прывабных для вока камянёy. Чырвоныя рубiны, тапазы ад блякла-жоyтых да вiшнёва-карычневых тонаy, гранаты, да якiх далучалiся чырвоныя пiропы i малiнавыя альмандзiны, ружовыя i iндыгава-сiнiя турмалiны, пяшчотна-зялёныя хрызалiты, розна-блакiтныя цырконы, няyлоyныя александрыты, дымчатыя кварцы – кашэчыя вочы… Ва yсiх гэтых камянях лесавiку бачыyся невядомы свет – i ён глядзеy, стараyся y яго зазiрнуць. А купальскiя камянi, нарадзiyшыся, адразу хавалiся y зямлю, глыбока y яе yваходзiлi, знайсцi iх шанцавала вельмi рэдкаму чалавеку. Чалавеку з чыстай душой – пра гэта лесавiк таксама ведаy.