Цені Дзікага палявання

Ён заyсёды папярэджваy пра пажары, таму што якраз iх звяры адчувалi часта запозна, уратоyваy ад чалавечых аблог, калi ланцуг паляyнiчых абкружаy, сцiскаy мядзведжы бярлог, – ён стараyся той бярлог закiдаць снегам, кружыy паляyнiчых, збiваy з тропу. Іншая справа – не заyсёды гэта yдавалася. Але ён нiколi не yмешваyся y звярыныя справы, ведаючы, дзе што зараз адбываецца: дзе гiне y ваyчыных зубах лось, дзе дзярэ казулю рысь, дзе апошнiм енкам крычыць у савiных кiпцюрах заяц. У звяроy было звярынае жыццё, ён быy па-за iм, акрамя асобных здарэнняy – тых жа пажараy.

Ён, лесавiк, разумеy кожны звярыны рух, кожнае iх памкненне, бо гэта было проста. І y яго, канешне, было нешта ад гэтых пушчанскiх дзяцей. Ва yсякiм выпадку, адчуванне пушчанскага жыцця y яго было звярынае. І звяры, адчуваючы яго, ведаючы, што ён дзесьцi побач, нiколькi не палохалiся яго, а прымалi за свайго, за таго ж звера. Нi y якiм разе не за чалавека. Праyда, калi лесавiк гэтага хацеy – яны яго палохалiся.

Лесавiк не быy зверам, i, канешне, ён не быy чалавекам.

Хаця адзiн пра аднаго яны ведалi. За многiя зiмы i леты лесавiк i чалавек сустракалiся, яны не маглi не сустракацца, але было гэта yсё ж даволi рэдка. Ва yсякiм разе, лесавiк не шукаy гэтых сустрэч, унiкаy iх, а людзi… На тое яны i былi людзьмi, што баялiся больш за yсё сабе падобных, i каторы з iх, моцны, закаваны y жалеза, узброены мячом i крыжам, раптам пачынаy насiцца па лясных гонях, гукаючы яго, лесавiка, смеючыся i лаючыся, шукаючы таго, каго ён не ведаy. Лесавiк, зразумела, нiколi не з’яyляyся. Якая y гэтым была патрэба? Лесавiк ад чалавека быy далёкi. Лесавiк мог перанесцiся з аднаго месца y другое iмгненна, i гэтага чалавеку было не зразумець. Ён мог з’явiцца i знiкнуць. Ён мог павiснуць у паветры i раптоyна спынiць, прыгнуць да зямлi галаву каня, учапiyшыся за аброць. Мог растварыцца y дрэве. І паляцець птушкаю. Мог столькi, што чалавеку гэтага i не yявiць, як бы ён нi стараyся. Чалавеку, як i яму, быy дадзены розум, – аднак i пасюль, i толькi. Адзiным, чым не валодаy лесавiк з усяго таго, што мог чалавек, гэта моваю. Лесавiк не гаварыy. Яму, пушчанскаму духу i пушчанскай плоцi, прывiду i гаспадару, гаварыць па-чалавечы не было з кiм. Лесавiк амаль заyсёды маyчаy, хаця мог i смяяцца, i гукаць, i скардзiцца…

Зразумела, лесавiк стараyся спынiць людское нашэсце, ён шкодзiy чалавеку як мог – ды не yсемагутны ж ён. Ён толькi лесавiк.