Нелюбімыя гінуць

Малады, зусiм юны, прышчаваты памежнiк у велiкаватай фуражцы, над губамi тоненькая палоска чорных вусiкаy, зазiраючы y салон машыны, на ламанай рускай мове крыкнуy:

– Фройлен Люба Аникейчик, ком цу мир, аусвайс фальшивка…

У Любы быццам нешта абарвалася yсярэдзiне. Яна падхапiлася на ногi, дрыготкiмi рукамi пачала збiраць рэчы. На падлогу звалiлася сумачка, з якой высыпалiся бiжутэрыя, грошы, люстэрка закацiлася некуды далёка пад крэсла, на вачах iмгненна навярнулiся слёзы, а вусны шапталi адно:

– Як жа ж так, усё было нармальна…

– Ну, нi халера сабе!.

. – вырвалася мiжвольна y Дзмiтрыя. – Нашу i дзве польскiя мяжы праехалi…

– Что ест хольера? – iмгненна зрэагаваy памежнiк i, зрабiyшы крок да машыны, паклаy руку на руль. – Это ест русский нецензурный брань в меня? Тогда ты в тюрьма!

– Што вы, што вы, якая цюрма? – замахаy рукамi перапалоханы Дзмiтрый. – Халера – гэта… гэта як чорт…

– О-о, «чьёрт» моя знает, – твар памежнiка расплыyся y прыхiльнай усмешцы, – русский «чьёрт побирай» Европа знает… Но тут, – памежнiк зноy стаy сур’ёзны, нават вельмi, i, тыцнуyшы пальцам у нямецкi сцяг, якi развяваyся над мытняй, строга сказаy: – Тут вам не «хальера» i не «чьёрт побирай», тут Дойчланд!.

. А фройлен своя подпись в аусвайсе не имеет…

Праехаyшы не больш за кiламетр, Ашот запатрабаваy, каб Дзмiтрый спынiy машыну каля першага прыдарожнага тэлефоннага аyтамата. Ён выглядаy заклапочаным, доyга шарыy па кiшэнях скуранкi, перагарнуy партмане, зрэшты, знайшоy тое, што шукаy, – занатоyнiк, перагарнуy некалькi старонак i адразу ж адкiнуy, запусцiy руку y дарожную сумку.

Зрэшты, твар прасвятлеy, Ашот выцягнуy блакiтны сшытак, нешта y iм прачытаy, скоса зiрнуy на Любу. Сустрэyшыся з дзяyчынай позiркам, ён вымучана yсмiхнуyся i нават падмiргнуy.

Люба нейкiм, як кажуць, сёмым пачуццём адчувала, што размова Ашота па тэлефоне будзе тычыцца яе. Зрэшты, так яно i здарылася. Калi Ашот вярнуyся y машыну, ён адразу падышоy да Любы i бадзёра сказаy:

– Праз гадзiну будзем на месцы, пацiху збiрайся.

Цябе чакаюць.

– Я гатова, – хвалюючыся, прашаптала Люба i не пазнала свайго голасу. Зноy перахапiла дыханне, яна закашлялася.

– Ну-ну, толькi не yздумай самлець, – лагодна паляпаy Любу па спiне Ашот, – хворая ты iм не патрэбна… – ён трошкi памаyчаy i, адчуваючы няёмкасць, дадаy: – І чаго цябе з такiм здароyем панесла y свет?

Люба нiчога не адказала, але гэтае пытанне yзяло за жывое. Імгненна, як на экране тэлевiзара, перад вачыма прамiльгнула яе жыццё.