Нелюбімыя гінуць

Ён дачакаецца мяне y Мiнску i завалачэ y якi-небудзь ванючы гатэль з прусакамi…

– Датрахалася, зусiм з глузду з’ехала. Гэта y цябе y галаве прусакi замест мазгоy, – прабурчэy Дзмiтрый i, скрывiyшыся, як ад кiслага, пачаy вырульваць на шашу.

Люба яшчэ не зусiм ачомалася ад нечакана нахлынуyшай млоснасцi i цяпер, трошкi прыплюснуyшы вейкi, паволi, але без усялякага жадання вярталася y рэальнасць. Нейкiм нязведаным дагэтуль падсвядомым пачуццём яна yбачыла вакол сябе празрыстую заслону, падобную на вадаспад, якая, здавалася, баранiла ад усяго нядобрага i злога.

Люба чула, пра што гаворыць Ірына, бачыла яе голую i нiяк не магла дапяць, чаго дзяyчына торкае свае цыцкi вадзiцелю ледзь не y самы твар. Яна бачыла, як Ашот укрыy Ірыну плашчоyкай i, прытулiyшы да сябе, правёy мiма, чула, як, усаджваючы суседку y крэсла, ён цiха спытаyся:

– Ты зноy наглыталася калёс?

– І запiла вiном, – раyнадушна адказала Ірына i нечакана yсхлiпнула: – Я больш гэтага не вытрымаю…

– Хутка yсё скончыцца, – пяшчотна сказаy Ашот.

 – Ты лепш заснi.

Гэтае «заснi» iмгненным неймаверным цяжарам навалiлася на Любiны вейкi. Яна мiжвольна заплюшчыла вочы i цяпер не толькi yбачыла вакол сябе серабрыстыя вадзяныя пырскi, але i пачула грукатлiвы шум вадаспада, такi жывы i лагодна-пявучы. На душы стала лёгка i спакойна.

Апошняе, што пачула Люба перад тым, як заснуць, былi словы, сказаныя кiмсьцi з дзяyчат: «Як бы там нi было, а Ірына на нашых вачах за гадзiну зарабiла аж дзвесце долараy!»

За паyгадзiны да нямецкай мяжы Любу раскатурхаy Ашот i забраy пашпарт, якi адразу ж аддаy Дзмiтрыю.

– Апошняя праверка, – падаy голас вадзiцель i, пералiчыyшы пашпарты, павучальна прамовiy: – На мяжы не мiтусiцеся, сядзiце спакойна, у немцаy памежнiкi i мытнiкi працуюць на пару. Машыны шманаюць рэдка, а на людзей i зусiм увагi не звяртаюць. Колькi езджу, у салон нi разу не зазiрнулi, нават крыyдна…

Пра тое, што адбылося па дарозе на Варшаву, нi Люба, нi хто iншы не yзгадвалi. Дый навошта? Праз некалькi гадзiн iх шляхi разыдуцца, а там у кожнага свой клопат, як кажуць, свая кашуля блiжэй да цела.

Немцы i сапраyды вельмi хутка i без усялякай цiкаyнасцi да пасажыраy прагледзелi iх пашпарты, тут жа грукнулi штампам, але больш уважлiва перабралi дакументы вадзiцеля, нават прымусiлi завесцi машыну i праверылi на «СО», яшчэ больш уважлiва вывучалi страхоyку i зялёную карту. Зрэшты, калi yсе пытаннi былi знятыя, Дзмiтрыю вярнулi дакументы, акрамя аднаго – пашпарта.