Нелюбімыя гінуць

І адразу, як калiсьцi y дзяцiнстве, яе iмгненна агарнула даyно забытае, запаланiла мiжвольнае i амаль непераадольнае жаданне yцячы адсюль, схавацца, каб нiкога не бачыць i нiчога не чуць. Яна падхапiлася i кiнулася да дзвярэй, але нiяк не магла зразумець, чаму ногi не бягуць, а рукi не слухаюцца, не магла зразумець, чаму цяжка дыхаць, а y вачах ружовы туман.

Калi Люба расплюшчыла вейкi, зыркае сонца балюча сцебанула па вачах. Яна адвярнулася i yбачыла перапалоханага Ашота, якi трымаy каля яе носа ватку.

Пахла нашатырным спiртам.

– Ну, дзякуй Богу, – узрадавана yздыхнуy хлопец i пацёр ваткай Любiны скронi i шыю.

– Дасца y знакi нам гэтая паездка, – незласлiва прабурчэy Дзмiтрый. – Адна трахаецца, можна сказаць, прынародна, другая з брытвай кiдаецца на людзей, а трэцяя – зусiм чокнутая, памiраць уздумала…

– Не балбачы, – рэзкавата сказаy Ашот, – лепш занясi Ірыне вады, няхай прывядзе сябе y парадак… Ехаць трэба.

Праз некалькi хвiлiн у машыну цяжка паднялася Ірына.

Валасы yскудлачаныя, на вiльготнай кофце расшпiленыя yсе гузiкi, станiка зусiм не было, чырвоныя саскi высокiх грудзей задзiрлiва, быццам наyмысна, былi скiраваныя на Ашота i Дзмiтрыя. Хлопцы, як па загадзе, адвялi позiркi, i гэта не засталося незаyважаным Ірынай. Яе перапэцканы памадай твар пераможна засвяцiyся.

– Усiм фiзкульт-прывет, – зычна абвясцiла яна, але голас прагучаy фальшыва i здзеклiва. – А што гэта нашы дзяyчаткi галовы павесiлi, а хлопчыкi вочкi пахавалi? Няyжо паснулi? А мо мяне ганiце? Дык я з таго, чым еду зарабляць грошыкi, таямнiцы не рабiла i нiкога, зрэшты, не абрабавала.

А мо зайздросцiце? Усё ж за гадзiну дзвесце баксаy зарабiла, вось гэтых, – Ірына патрэсла над галавой зеленаватымi паперкамi. – Напэyна ж, i вы не цэлкi, маглi б таксама паyдзельнiчаць… Толькi я першай паспела…

– І хто цябе толькi нарадзiy? – непрыязна буркнуy Дзмiтрый i завёy рухавiк.

Ірына быццам толькi гэтага i чакала.

Яна зусiм скiнула кофту, знiзу далоньмi яшчэ больш высока прыyзняла грудзi i, усутыч наблiзiyшыся да вадзiцеля, прашаптала:

– А ты, Дзiмачка, зiрнi, памацай маё цела, няyжо адмовiшся? Толькi не пужайся, дам за так, не за грошы… За iх ты засiлiшся… А мне жонку i дзетак тваiх шкада… Пагаджайся, пакуль не перадумала, а то аддамся Ашоту, а ён iншы, ён заплоцiць, толькi не y дарозе, усё ж адказвае за маю дастаyку, i не y Берлiне, дзе каштарыс высокi.