Нелюбімыя гінуць

– Ты нас ужо абаранiy, цяпер дазволь мне за сябе i цябе, немаyлятку, заступiцца, – праходзячы мiма, раскудлацiла вадзiцелю чупрыну дзяyчына i весела, па-блазенску рассмяялася.

Як толькi стрыжаныя yбачылi дзяyчыну, адразу змянiлiся: вонкавай абыякавасцi i пагрозлiвай засяроджанасцi як i не было, на тварах iмгненна з’явiлiся гуллiвыя, з’едлiва-пошлыя yсмешкi, да гэтага абыякавыя, немiгатлiвыя вочы ажылi, заiскрылiся прагавiтым, бессаромным жаданнем.

Ашот, як i стрыжаныя, зразумеy, на што наважылася Ірына, i рашуча пераступiy ёй дарогу:

– Не рабi глупства, я за цябе заплачу…

– Адыдзi, ты мне не муж i не бацька, – як ад надакучлiвай мухi, адмахнулася дзяyчына i гучна крыкнула: – Хлопчыкi, ёсць размова, толькi скажыце гэтаму лоху, каб сеy у машыну i не высоyваyся…

Тое, што потым адбылося на вачах дзяyчат, пасажырак «рафiка», не проста iх збянтэжыла, убачанае выбiла з каляiны i неймаверна yзмацнiла страхi, якiмi i без таго поyнiлiся душы.

Некаторых паводзiны Ірыны i рэкецiраy прывялi да нервовага зрыву.

Бачачы, як Ірына слiзганула y прачыненую дзверцу «Мерседэса» i як паважна yслед за ёй залез адзiн са стрыжаных, а астатнiя, назiраючым за тым, што робiцца y сярэдзiне, весела, па-блазенску скалiлiся i пагойдвалi машыну, першай не вытрымала Кацярына. У яе руцэ няведама адкуль з’явiлася небяспечная брытва, пагрозлiва блiснула лязо.

– Я iм не дамся, няхай толькi сунуцца…

– Ты што, здурнела?!

Каля Кацярыны iмгненна з’явiyся Ашот i, перацiснуyшы дзяyчыне запясце, адабраy брытву.

– Хiба не бачыш, што гэтая гадаyка сама пайшла? – Ашот абвёy пасажырак злым позiркам, секануy паветра рукой. – Нiхто, чуеце, нiхто вас не зачэпiць, калi, канечне, самi таго не пажадаеце!

Праз гадзiну напружанага чакання пасажыры «рафiка» убачылi, як Ірына вылезла з «Мерседэса» i, хiстаючыся, няyпэyнена, па-матроску шырока ставячы ногi, пасунулася да «рафiка». Рэкецiры нешта крычалi ёй услед, але дзяyчына нават не азiрнулася, толькi падняла рукi над галавой i развiтальна памахала.

Раптам яна спынiлася, быццам наткнулася на нейкую нябачную перашкоду, скiнула чаравiкi, замiтусiлася, крутнулася yправа-yлева, як пераламалася напалам, i, прыкрыyшы далонню рот, подбегам кiнулася да yзбочыны. Стрыжаныя, убачыyшы, як дзяyчына, стоячы на yзвале на каленях, ванiтуе, зарагаталi, ды так, што здрыганулася шкло y «рафiку».

У Любы саленаваты камяк перахапiy горла.