Нелюбімыя гінуць

Ашот у апраyданне хацеy нешта сказаць, але жанчына рашучым жэстам рукi перапынiла:

– Не трэба тлумачэнняy, Люба Анiкейчык – на выхад!

– Бывай, сяброyка, – абыякава прабурчэла за Любiнай спiнай Ірына i, шчыльней захутваючыся y плашчоyку, санлiва дадала: – Добра, што гэты славуты нямецкi парадак для мяне пачнецца толькi заyтра…

Люба на развiтанне моyчкi пацiснула Кацярыне руку, ускiнула на плячо дарожную сумку, падхапiла старэнькi чамадан.

Накрапваy невялiкi дожджык, i першае, пра што падумала Люба, ступiyшы на зямлю, гэта быy парасон, якi наyмысна не yзяла з сабой з-за зламанай спiцы i зацыраванай у двух месцах матэрыi.

Насупленая i непрыступна халодная фрау Эльза была y машыне. Яна дачакалася, калi Люба yладкавалася на заднiм сядзеннi, i толькi пасля гэтага, прачынiyшы шкло, падала Ашоту аркуш паперы.

– Вазьмi распiску аб выкананнi абавязацельстваy, а памер штрафу гаспадар перадасць па факсе.

Сказаyшы гэта, эканомка завяла рухавiк i, рэзка развярнуyшы машыну, ажно завiскаталi колы, на вялiкай хуткасцi рванула з невядомага Любе скрыжавання, толькi мiльганула перад вачыма агромнiстая шыльда-yказальнiк: «Берлiн – 40».

2

Высока y недаступных гарах, там, дзе раздольнае неразгаданае неба yпала на мёртвыя, пабеленыя снегам каменныя глыбы i, быццам узяyшы iх у палон, ахутала аблокамi, кружыy стары адзiнокi арол. Ён бачыy на вымачанай дажджамi, прапахлай смалой i кветкамi зямлi кожны каменьчык, кожную сцяблiнку i кусцiк, з-за якiх у любы момант мог выкулiцца заяц цi выскачыць з норкi палахлiвы сурок, i нiяк не мог зразумець, чаму сёння паляну запаланiлi людзi y чорнай апратцы.

Арол быy усхваляваны: жыллё i месца свайго палявання ён не хацеy саступаць нi чалавеку, нi маладому i нахабнаму суседу, якi апошнiм часам усё часцей i часцей спрабаваy завалодаць багатым на ежу лапiкам зямлi. Маладзёну i y галаву не прыходзiла, што спакушаецца на бацькоyскае, забыyся на тое, што колькi гадоy таму yпершыню yбачыy неба з гнязда старога арла.

Айшэ блiжэй за yсiх стаяла да магiлы, i ёй здавалася, што з кожным узмахам рыдлёyкi засыпаюць i яе. У нейкi момант пачало знiкаць адчуванне ног, зрабiлiся халоднымi, як у мерцвяка, рукi, здранцвела спiна, запаволiлася дыханне. Нечакана Айшэ yбачыла сябе, Лолу, Мусу, Рэната i iншых зводдаль, быццам i не стаяла побач са свякроyю. Свежавыкапаная, вiльготная пасля дажджу зямля курэла парай.