Нелюбімыя гінуць

– Я падумала, што халат для мяне, – разгублена прагаварыла Люба i, чырванеючы, паспешлiва дадала: – Ранiцай памыю…

Фрау Эльза як i не чула Любiных тлумачэнняy. Яна глядзела на Любу так, быццам бачыла yпершыню. Позiрк эканомкi абмацаy дзяyчыну ад пятак да галавы i раптам пацяплеy.

– У цябе такiя доyгiя i пышныя валасы? – здзiyлена i нечакана ласкава сказала фрау Эльза. Яна зрабiла некалькi крокаy насустрач, асцярожна, як нешта вельмi каштоyнае, аберуч абхапiла Любiны валасы i, быццам узважваючы, узнёсла yскрыкнула: – Што за дзiва, нiколi не бачыла такой прыгажосцi!.

. А якi незвычайны колер! Чым ты iх фарбуеш?

– Нiчым, – прамармытала збянтэжаная Люба i y думках ухвалiла сябе за тое, што не мыла галавы i не карысталася фенам, бо невядома, як на тое магла адрэагаваць эксцэнтрычная, непрадказальная эканомка. – Фрау Эльза, – няyпэyнена працягвала Люба, – я хачу Вас папрасiць адрэзаць мне касу…

Любiна просьба вiдавочна yсхвалявала эканомку, яна нават пабялела з твару.

Фрау Эльза нервова адкiнула ад сябе Любiну касу i, мiжвольна страсянуyшы кiсцямi, быццам пазбаyляючыся ад нечага непрыемнага, разгублена спыталася:

– Навошта?

– Яны будуць перашкаджаць працаваць, i дагляд патрабуе часу…

– Глупства! Калi прычына толькi y гэтым – выкiнь з галавы свой намер, – з палёгкай уздыхнула эканомка, i яе вусны скрывiла ледзь улоyная насцярожаная yсмешка.

Думаючы пра нешта сваё, фрау Эльза зашпацыравала па пакоi, i калi праз некалькi хвiлiн зноy спынiлася насупраць Любы, разгубленасцi як i не было, вочы эканомкi пазiралi холадна i yладна, было вiдавочна, што яна прыняла нейкае рашэнне.

– Дазволь мне прыводзiць у парадак твае валасы, – сказала фрау Эльза.

Прапанова была настолькi недарэчнай, што Люба yспрыняла яе як жарт, але фрау Эльза iмгненна развеяла сумненнi.

– Усё жыццё марыла мець такiя валасы, – убачыyшы, як разгубiлася дзяyчына, памякчэлым голасам здалёк пачала эканомка.

 – Кажуць, марыць няшкодна, але ж прыроду не перайначыш, i парыком натуральнае не заменiш…

– Не-не, я сама, – адчайна запярэчыла Люба.

– А калi я вельмi цябе папрашу?..

Любе стала страшна, здалося, што эканомка хоча спакусiць на нешта нядобрае, пра такое чытала y кнiжках, а калi жыла y Мiнску, у iнтэрнаце ёй паказвалi дзвюх дзяyчат, пра якiх гаварылi, што яны жывуць як муж i жонка.