Нелюбімыя гінуць

– Не думай нiчога кепскага, – быццам прачытаyшы Любiны думкi, запэyнiла фрау Эльза, – не хацела гаварыць, але ты нагадала Інгрыд, маю дачку… Ты думаеш, адкуль я ведаю рускую мову?

Люба глядзела на эканомку шырока расплюшчанымi, немiгатлiвымi вачыма, пачуццё страху пацiху саступала месца бездапаможнаму адчаю, нечакана прыйшло разуменне таго, што яна на цэлым свеце адна i, калi нешта здарыцца кепскае, нiхто не прыйдзе на дапамогу.

– Адкуль? – машынальна перапытала Люба i нечакана здзiвiлася: чаму раней ёй нават у галаву не прыйшло запытацца y эканомкi пра мову, на якой фрау Эльза гаварыла вольна i без усялякага акцэнту?.

.

– Я руская немка, нарадзiлася i сорак гадоy пражыла y Казахстане, непадалёк ад горада Кустанай, чула пра такi?

Люба згодна кiyнула. Яна не ведала, як далей сябе паводзiць, пра што гаварыць.

– Інгрыд выйшла замуж за казаха i, канешне, са мной на радзiму продкаy не паехала. Цяпер у iх з Русланам трое хлопчыкаy, жывуць бедна, летась наведвала i на свае вочы пабачыла: у суседа ваду з калодзежа i тую купляюць… Але сiтуацыя хутка зменiцца, я пабудую новы дом, не горшы за гэты, i мы будзем жыць разам, усiм месца хопiць.

Для Руслана нават работу прыгледзела…

Фрау Эльза сумна yсмiхнулася i, прыхiльна паглядзеyшы Любе y вочы, роспачна yздыхнула:

– Асабiстае жыццё не склалася: у пяцьдзясят гадоy нi сям’i, нi сяброy… А ты мне глянулася, як дачка… У Інгрыд гэткiя ж доyгiя валасы, i я заyсёды дапамагала з iмi yпраyляцца.

Чулая душа не заyсёды чуе ману, але яна заyсёды, пры любых абставiнах, прагне рабiць дабро.

Нечаканая споведзь фрау Эльзы кранула Любiна сэрца, дзяyчыне было сорамна за ганебныя думкi, i, каб найхутчэй паправiць памылку, яна, даверлiва зiрнуyшы на эканомку, далiкатна зазначыла:

– Фрау Эльза, я не супраць Вашай дапамогi, наадварот, буду вельмi yдзячна. Калi быць шчырай, мне i самой не хочацца адразаць валасы, касу вельмi любiy…

Люба запнулася, вiнавата паглядзела на эканомку, але yбачыyшы, з якой прыхiльнасцю фрау Эльза глядзiць на яе, працягвала:

– Касу любiy мой каханы, яна як памяць…

– Вы разышлiся, але ты yсё яшчэ кахаеш яго? – выказала здагадку эканомка.

– Так, – пагадзiлася Люба, – iнакш…

– Інакш даyно б выкiнула касу на сметнiк… – скончыла за Любу фрау Эльза i самазадаволена, задзiрлiва засмяялася: – Ты, як мая Інгрыд, наiyная i зусiм непрактычная… Верыш у каханне з першага погляду i з любiмым гатова yсё жыццё пражыць у шалашы.

– Так было раней, – спахмурнела Люба.