Нелюбімыя гінуць

І толькi праз паyгадзiны, калi «рафiк» ад’ехаy ад мяжы з добрую дваццатку кiламетраy, i Люба, i yсе астатнiя yздыхнулi з палёгкай. Пачулiся жарты, зашамацелi цэлафанавыя пакеты, пасярод салона на адным з пухлых чамаданаy, якi чарнявы хлопец (а ён быy у iх кампанii за галоyнага) кульнуy набок, зазiхацела пляшка гарэлкi. Каля яе iмгненна yзнiк паyлiтровы слоiк з марынаванымi грыбочкамi, з’явiлiся каyбаска, вэнджанiна, марынаваныя гурочкi. Шафёр у люстэрка пажадлiва пазiраy на чамадан з пачосткай, цiкаваy за манеyрамi маyклiвага, падобнага да цыгана хлопца i, сустрэyшыся позiркам з кiмсьцi з пасажырак, шматзначна, з хцiвым агеньчыкам у вачах падмiргваy: маyляy, усё iдзе як трэба, можаце не хвалявацца.

– Мо лепш прыпынiцца на перакус? – прапанавала вастраносая дзяyчына, што сядзела на апошнiм справа сядзеннi, i, прыпалiyшы цыгарэту, з цяжкасцю прачыняючы акенца, ад напругi ажно пачырванеy твар, незадаволена дадала: – Амаль суткi y дарозе, можна i адпачыць.

– Не насядзелася на мытнi? – iмгненна абурыyся шафёр, нават твар пачырванеy.

 – Можаш спаць, жраць, пiць, але прама тут, у машыне. Нiхто не перашкодзiць. А y мяне графiк! Я сёння павiнен перасекчы нямецкую мяжу.

– Дзмiтрый кажа праyду, – глухiм, прастуджаным голасам падтрымаy шафёра цыганаваты. – Вось яна, – чарнявы паклаy руку Любе на плячо, – згодна з дамовай абавязана yжо сёння быць на месцы. Немцы, як вядома, народ пунктуальны: спознiшся – могуць i не прыняць. Назад, у Мiнск, мы i яе, i кожную з вас, канечне, завязём, але ж за асобную плату, якая, зразумела, будзе yдвая большая.

З Нямеччыны вяртаюцца yжо багаценькiмi…

– Дзяyчаткi, пра якi уiкэнд вы гаворыце? – пырснула, зайшлася ад смеху дзяyчына, што сядзела за Любiнай спiнай i да гэтага часу амаль усю дарогу спала. У Мiнску яе праводзiла вясёлая, на добрым падпiтку кампанiя, i суседку з песняй пра «дальнюю дорогу» некалькi чалавек амаль занеслi y машыну. Не зусiм працверазелая, яна з цяжкасцю трымалася на мытнi, але цяпер, калi мяжа была пройдзена, усялякая боязь знiкла.

 – Я не першы раз еду i ведаю, што да чаго…

Убачыyшы чамадан з бутэлькай гарэлкi i раскладзенымi на iм закускамi, дзяyчына iмгненна змянiла тэму гаворкi.

– Ого, – ускрыкнула яна, – ужо i стол накрыты i, зразумела, за кошт фiрмы?.. Ашот, Дзмiтрый, а дзе шампанскае? Няyжо зажылiлi?

– Наколькi я памятаю, у цябе, Ірына, ад шампанскага жывот пушыць, – выцягваючы з чорнай дарожнай сумкi пластмасавыя кiлiшкi, спакойна сказаy Ашот.