Нелюбімыя гінуць

 – Федзька-свiнар за пляшку гарэлкi дагледзiць у агульным статку.

– Ха, Федзька, знайшоy, каму давяраць, – кiдала yсе свае справы жонка i з кулакамi сунулася на мужа. – Не чапай майго кабанчыка!.. Свiнар – сцыкун, ён калгасных прап’е, а нашым закусiць…

Люба наперад ведала, што плануемая курортная iдылiя скончыцца звадай, у якой больш за yсё пацерпiць гадавалы парсючок, i, каб не бачыць i не чуць iдыятычнай бязглуздзiцы, паспешлiва сыходзiла з хаты. Чутка, што Фроська зноy збiраецца да мора, iмгненна разносiлася па вёсцы.

Дзятва гарохам высыпала на вулiцу i сядлала штыкетнiк уздоyж дарогi, у дарослых таксама знаходзiлiся справы y панадворках. Старыя i малыя y чаканнi дармавога цырка таyклiся непадалёк ад Любiнай хаты, iм карцела y чарговы раз пачуць, а калi пашанцуе – i пабачыць, як расчырванелая дзябёлая Фроська венiкам, а здаралася, што i дзяржальнам вiлаy, апантана пераконвае мужыка купляць пуцёyку да Чорнага мора, а не да Сiняга. Крыкi, калатнеча i валтузня памiж жонкай i мужам скончацца тым, што яны вывалакуць з хлява худога, косцi ды скура, парсючка i сiлком пацягнуць яго y другi канец вёскi да Ванькi-прадпрымальнiка, якi дасць паyцаны за вiскатлiвага перапужанага бедака. Потым мачаха купiць у краме новую сукенку, чаравiкi, капялюшык i абавязкова модны купальнiк. Тут жа аб’явiцца вiрлавокi Федзька, якi прапануе пакупкi «абмыць», каб даyжэй насiлiся, i важная Фроська з дзвюма торбамi, у адной – рэчы, у другой – вiно, з капялюшыкам на галаве i y суправаджэннi не надта цвярозых мужчын вернецца y змрочную хату. Праз паyгадзiны бацька выцягне з-за печы стары баян, i пачнецца сапраyднае вяселле. Праз пэyны час у краму па вiно прыклыпае бацька, потым прысунецца Федзька-свiнар, а ранiцай аб’явiцца яшчэ п’янаватая Фроська. Яна прынясе купальнiк i будзе малiць прадаyшчыцу вярнуць за яго грошы, бо «…рэч не мерала, а парваная гумка – завадскi брак…».

Любе заyсёды было сорамна за бацьку i мачаху, i, нават жывучы y Мiнску, яна панiчна баялася Верацей i верацейцаy.

Толькi аднойчы, калi ад Івана доyга не было пiсьмаy, Люба набралася мужнасцi i прыехала дадому. Зайшла y панадворак i быццам наляцела на нябачную перашкоду, здалося, што нiкуды i не выязджала. У хаце натужлiва i глуха рыпеy баян, Федзька неyпапад падвываy нешта пра тундру, а мачаха крычала пра сiне-чорнае мора, ажно аконнае шкло трымцела, вось-вось вывалiцца.