Нелюбімыя гінуць

Люба, не памятаючы сябе, кiнулася прэч, нявыплаканыя сiрочыя слёзы спусташалi, вымывалi з душы апошнiя спадзяваннi на бацькоyскую калi не любоy, дык хоць бы спагаду. Як незаслужана адлупцаваны шчанюк, не бачачы перад сабой нiчога, акрамя пыльнай дарогi, спiнай адчуваючы спачувальныя позiркi аднавяскоyцаy, яна, цiха галосячы, бегла да аyтобуснага прыпынку, каб паспець на той самы аyтобус, якiм прыехала y Верацеi. Аyтобус ад’язджаy, але маладжавы шафёр з раскосымi азiяцкiмi вачыма, убачыyшы y люстэрка сваю нядаyнюю пасажырку, прыпынiyся, абачлiва адчынiy заднiя дзверцы, дачакаyся, калi дзяyчына зойме вольнае месца… Ужо на выездзе з вёскi, каля калгаснага клуба, пад вялiзным кустом бэзу Люба yбачыла зламаную лаyку, i слёзы жалю з новай, здавалася, невычарпальнай сiлай хлынулi з вачэй.

Не так даyно на гэтай учарнелай лаyцы, абварожаная начным пахам квiтнеючага вясновага бэзу, яна yпершыню адчула на сваiх вуснах нясмелы дотык Іванавых вуснаy i прызнанне y каханнi.

У той прыезд Люба так i не даведалася сапраyднай прычыны Іванавага маyчання, а зламаная лаyка надоyга пасялiла y душы невыразны загадкавы страх i прадчуванне блiзкай бяды.

І бяда прыйшла, прыйшла трошкi пазней, яна звалiлася на Любу з атрыманай з Верацей паштоyкi…

«Іван у войску ажанiyся…» – дрыжачай i, вiдавочна, нецвярозай рукой коратка паведамляла мачаха.

У канверце ляжаy яшчэ адзiн лiсток, пiсьмо ад Іванавай мацi, у якiм цётка Вера катэгарычна прасiла Любу пакiнуць сына y спакоi, не пiсаць i не шукаць сустрэч.

Яна хвалiла нявестку, называла «крутой бiзнесмэншай», вiдавочна, гэтыя словы нехта ёй падказаy, бо y Верацеях iх Люба нiколi не чула.

Менавiта y тую хвiлiну Люба паклялася yсiмi святымi на свеце, што вернецца y Верацеi толькi тады, калi даб’ецца y жыццi поспеху i… пераплюне Іванаву жонку.

4

Расiйскiя федэральныя войскi акружалi Грозны, i складвалася yсё намнога горш, чым у першую ваенную кампанiю. Сiлы былi няроyнымi. Нi прэзiдэнцкая гвардыя, нi спешна мабiлiзаваныя i на хуткую руку зведзеныя y роты i батальёны жыхары нешматлiкiх гарадоy, пасёлкаy i горных аулаy не маглi адкрыта супрацьстаяць рэгулярным войскам.

Асаблiва цярпелi ад самалётаy, якiя, адчуваючы сваю беспакаранасць, метадычна, як на вучэннях, наносiлi смертаносныя yдары спярша па адмiнiстрацыйных будынках Грознага, а потым па дамах, дзе, як потым перадавалi па радыё ды пiсалi y скiнутых лiстоyках, была наладжана бандыцкая абарона.