Нелюбімыя гінуць

А баiцца таму, што Лола напiльнiкам шкрабе па металiчным ложку, здараецца, у прыцемках ажно сыплюцца iскры, i Андрэйка yспрымае гэта як папярэджанне, яму здаецца, што гаспадыня яго наyмысна пужае, нагадвае пра «чорны дзень», якi настане, як толькi скончыцца вада, i тады старая yхопiць сваёй зжаyцелай напаyжывой рукой яго за валасы i будзе скрэбцi жалязякай па ягоных зубах. Ён думае так, бо аднаго разу, калi хаваyся y напаyразбураным доме, на свае вочы пабачыy, як звязанага вяроyкамi акрываyленага чалавека барадатыя yзброеныя дзядзькi спярша бiлi нагамi, потым гэткiм самым напiльнiкам, як у Лолы, пiлiлi бедаку зубы, а потым застрэлiлi.

Акрамя напiльнiка нiякай зброi Андрэйка нi y Айшэ, нi y Лолы не бачыy, не знайшоy нават пад матрацамi, якiя абмацаy, калi Айшэ выходзiла на паверхню падыхаць свежым паветрам. Cталовыя нажы y разлiк не iшлi, бо, каб iмi рэзалi чалавека, хлопчык не бачыy, таму i зрабiy выснову, што, як настане «чорны дзень», старая да смерцi запiлiць яго напiльнiкам. А каб гэтага не здарылася, трэба цягаць ваду, не yцякаць жа ад Айшэ, якая кормiць i дазваляе начаваць у пакоi, дзе спiць сама.

А што месца ягонае на падлозе, дык гэта яшчэ i лепш: унiзе не чуваць цяжкага yдушлiва-прытарнага паху, што сыходзiць ад старой гаспадынi, якi нават лекi не могуць перабiць. Па начах трывожаць пацукi, але i да iх Андрэйка прывык, ён гатовы трываць усё. Усё, акрамя голаду…

Пасля чарговага артылерыйскага абстрэлу струменьчык вады, што выцякаy з калонкi, зменшыyся напалову, чарга павялiчылася, сюды пачалi прыходзiць людзi з больш дальнiх вулiц, i цяпер на чалавека адпускаyся толькi адзiн слоiк.

Пацiху Айшэ пачала карыстаць назапашаную ваду. Калi Андрэйка yпершыню yбачыy, што гаспадыня зачэрпнула з бiтона, з ягоных вачэй пакацiлiся раптоyныя няyцешныя слёзы. Айшэ спыталася, што здарылася, але жэсты глуханямога расшыфраваць не змагла, дый як зразумець мiтуслiвую бегатню па пакоi, спробу выхапiць у свекрывi напiльнiк i выскалены шчарбаты рот, у якiм глуханямы пальцам шкрабе па зубах.

– Ты хочаш пачысцiць зубы? – каб хоць нешта сказаць, спыталася Айшэ.

У адказ глуханямы амаль iстэрычна заматляy галавой, рот яшчэ больш ашчэрыyся, слёзы з новай сiлай сыпанулi з вачэй. Бачачы, што Айшэ яго не разумее, Андрэйка yхапiy чайнiк i кiнуyся вонкi. Адзiнае, што яму заставалася, як ён лiчыy у тую хвiлiну, гэта больш часу стаяць у чарзе да калонкi.

Той ноччу зноy прыходзiy чалавек ад Рэната, ён прынёс харчы i лекi.