Нелюбімыя гінуць

Убачыyшы рэчмяшкi з прадуктамi, Айшэ без слоy усё зразумела i, стомлена апусцiyшыся на табурэтку, цiха сказала:

– Я больш тут не застануся… Пайду разам з iншымi y лагер бежанцаy…

– Ты носiш дзiця героя, а ягоны брат – брыгадны генерал, – пагрозлiва працадзiy скрозь зубы агромнiсты чэчэнец з апаленай i ад таго рудаватай барадой. – Калi шакалы даведаюцца, хто ты, нарадзiць не дадуць… – у пацвярджэнне сваiх слоy i, вiдавочна, каб быць больш пераканаyчым, ён выхапiy з-за пояса вялiзны блiскучы кiнжал i, знiзу yверх рассекшы паветра, быццам нешта yспароyшы, дадаy: – Яны зробяць гэта i выкiнуць твайго сына шакалам… Выбiрай!

У гэты самы момант прачнуyся Андрэйка.

Убачыyшы чэчэнца i настаyлены на Айшэ нож, ён не раздумваючы кiнуyся да барадача i yпiyся зубамi y ягоную руку. Нож звалiyся на падлогу, барадач ускрыкнуy, вiдавочна, больш ад нечаканасцi, чым ад болю, i iмгненна вольнай рукой ухапiy малога за доyгую чыпрыну, узняy у паветра. Страцiyшы кропку апоры, Андрэйка закалацiy нагамi, адчайна замахаy рукамi.

– Адпусцi яго, – рэзкiм, напятым, як струна, голасам цвёрда сказала Айшэ.

Вочы чэчэнца блiснулi злымi, нядобрымi агеньчыкамi.

– Ты спiш з рускiм у адным пакоi?

– Ён нам дапамагае…

– Ён вас здасць няверным, – пагрозлiва прасiпеy барадач, – Рэнат забаранiy табе…

– Мы выжываем тут, у Грозным, а дзе Рэнат, я не ведаю, – адчайна закрычала Айшэ, – праз тыдзень мне раджаць, i мы пойдзем да iх… А наконт малога не хвалюйся, ён глуханямы i, як бачыш, смелы, не хаваецца, як некаторыя…

– З яго атрымаецца добры раб, – адштурхнуyшы ад сябе Андрэйку, выскалiyся чэчэнец, – глухi, нямы, адданы… – ён падняy кiнжал, плашмя паклаy на yкушанае месца лязо i, думаючы пра нешта сваё, змрочным, цяжкiм позiркам паглядзеy на малога, якi iмгненна зашыyся пад дзiравую аyчыну, што адначасова служыла i матрацам, i коyдрай.

 – Каб гэткiм i застаyся, яго яшчэ трэба вылегчаць… Магу зрабiць паслугу…

– Бачу, што ты на большае не здатны, – стрымлiваючы гнеy, задзiрлiва адказала Айшэ i, зiрнуyшы на пасыльнага, адразу пашкадавала сваiх слоy.

У наступнае iмгненне iх вочы сустрэлiся, i Айшэ з жахам зразумела, што ваяр не жартуе, ён i сапраyды гатовы yчынiць здзек над глуханямым. Раней ёй ужо даводзiлася бачыць гэткiя звярыныя, як памутнелыя, абмярцвела-расшыраныя вочы, што праглi помсты i крывi. Невядомая сiла падхапiла Айшэ на ногi i кiнула да хлопчыка. Яна рашуча стала на шляху барадача.