Нелюбімыя гінуць

Айшэ званiтавала, i нечакана стала лягчэй, у галаве прасвятлела, боль амаль знiк. Яна толькi не магла прымусiць сябе прыняць з патылiцы далонь, баялася yбачыць кроy. Пад матрацам, там, дзе высiлася пакамечаная падушка, Айшэ хавала бiнты, якiмi карысталася, калi рабiла свекрывi кампрэсы i перавязкi. Не раздумваючы выцягнула велiкаваты кавалак матэрыi, вольнай рукой склала яго y некалькi разоy, хвiлiну падумала i yзяла з аптэчкi мазь Вiшнеyскага, якой лячыла Лолiны пролежнi. Зубамi скруцiла з бутэлечкi накрыyку i вытрасла амаль палову змесцiва на бiнт.

З вялiкай перасцярогай i бояззю прыняла далонь, якой прыцiскала рану, i адразу ж паклала на балючае месца гатовы тампон. Яшчэ некалькi хвiлiн пайшло на тое, каб забiнтаваць галаву i сцерцi з далонi кроy. Перавязку рабiла моyчкi, стоячы за спiнкай ложка свекрывi, i Лола не бачыла нявесткi, таму, устрывожаная, зноy узялася за напiльнiк. Айшэ перахапiла руку хворай i як мага спакайней, нават з ноткамi бадзёрасцi y голасе, гучна сказала:

– Будзем мяняць жытло, тут занадта шмат скразнякоy.

Потым павязала хусцiнку, каб свякроy не бачыла бiнтоy на галаве, i толькi пасля гэтага паказалася ёй на вочы.

Лола ашалелымi вачыма глядзела на кучу камення, натужлiва стагнала, сiлячыся нешта сказаць, i торкала напiльнiкам у пустэчу. На яе ссiнелых вуснах больш, чым заyсёды, ружавелася пена.

– Не вытрымала наша сховiшча, – выцiраючы свекрывi вусны, сказала Айшэ i толькi цяпер заyважыла, што другая спiнка ложка зацiснута вялiзнай каменнай глыбай.

Лола працягвала торкаць рукой у навiслую глыбу, i Айшэ хутчэй адчула, чым убачыла, што камень варухнуyся i y наступнае iмгненне галава свекрывi разам з ложкам хiстанулася i папаyзла yгору. Часу на роздум не заставалася. Айшэ yхапiла хворую за тулава i сцягнула на падлогу. І якраз своечасова. Дзесьцi y глыбiнi, амаль пад iмi, бы y якiм ненажэрлiвым чэраве, грукатала i сыпалася каменне, быццам правальваючыся y бяздонную прорву, рушылася нешта вялiкае i цяжкае, i адразу глыба, што трымала ложак, таксама зварухнулася, зарыпела i y наступнае iмгненне знiкла з вачэй, як яе i не было, а yслед i Лолiн ложак кульнуyся лёгка, быццам пёрка, толькi трывожна дзынкнулi шклянкi з-пад лекаy.

І амаль адразу промнi зыркага сонца, прабiваючыся праз шчыльную завесу пылу, па-гаспадарску yварвалiся y пакой, напоyнiлi яго слiпучым мiтуслiвым святлом.