Нелюбімыя гінуць

Нешта няyлоyнае быццам падштурхоyвала да iмгненных рашучых дзеянняy, i адначасова Айшэ баялася нават паварушыцца, цяпер яна прагла аднаго: цiшынi i спакою.

Аднекуль здалёк даляцела: «вжык… вжык… вжык…», але свядомасць не yспрымала анiякiх гукаy. «Вжык» настойлiва i неспакойна стукаyся да яе, вяртаy з небыцця, ажно пакуль Айшэ не зразумела, што гэта Лола падае знак, яна чакае дапамогi. «Жывая», – усцешана падумала пра свякроy Айшэ i паварушыла адной рукой, потым другой. Зноy грымнула, хоць i далекавата, але адразу трывожна yскалыхнулася набрынялае пылам паветра, iмгненна зрушыyся рытм танца, якi толькi што прымроiyся.

Айшэ падцягнула пад сябе ногi, пачала паволi yставаць i раптам адчула штуршкi y жывот, спярша цiхiя, нясмелыя, а праз хвiлiну моцныя, нават балючыя. «А пра цябе я зусiм забылася…» – абхапiyшы жывот рукамi, шчаслiва засмяялася Айшэ. Цеплыня напоyнiла грудзi, мiжвольныя слёзы радасцi пякучымi ручайкамi пакацiлiся па шчоках. Неадчэпнае i свавольнае «вжык… вжык» прымусiла Айшэ азiрнуцца.

Ложка Лолы на месцы не было, як не было i сцяны, каля якой яшчэ паyгадзiны таму ён тулiyся. Праз яшчэ даволi шчыльную завесу пылу y чорным пагрозлiвым прадоннi Айшэ yбачыла толькi жалезную скасабочаную спiнку з блiскучымi булдавешкамi па краях i руку свекрывi, падобную на ссохлую галiнку, якая з апошнiх намаганняy шкрэбла i шкрэбла напiльнiкам па правай булдавешцы. Востры халадок новай бяды iмгненна падкацiy пад самае сэрца, стала горача, лiпкi пот засцiy вочы, на сасмяглых вуснах адчула моташлiвую, прытарную саленаватасць.

Адразу быццам хто староннi чымсьцi вострым цюкнуy у патылiцу: «Не даглядзела…»

Айшэ yстала, зрабiла некалькi крокаy, галава кружылася, было млосна, ногi амаль не трымалi. Напэyна, яна павалiлася б, але y апошнi момант паспела yхапiцца рукамi за спiнку ложка i нават дакрануцца да Лолы. Боль у патылiцы не праходзiy, ён пульсаваy i тузаy мышцы, па шыi цякло нешта цёплае. Айшэ, усё яшчэ трымаючыся за ложак, паклала руку на балючае месца i ад гэтага дотыку ажно yскрыкнула.

Яна азiрнулася туды, дзе толькi што ляжала, i, убачыyшы невялiкую чырвоную пляму i кавалак тынкоyкi памерам з кулак, зразумела, што павалiлася i страцiла прытомнасць невыпадкова.

З чорнага халоднага прадоння, куды рухнула сцяна i кульнулася палова Лолiнага ложка, патыхнула сырасцю, гнiллю i мярцвячынай, i адразу запяршыла y горле, салёная прытарная слiна напоyнiла рот, тузануyся жывот.