Нелюбімыя гінуць

Кожны раз, як толькi галава з’яyлялася на паверхнi, новая хваля, накатваючыся, сiлком заганяла y глыбiню, i яна не паспявала хватануць паветра. Мора не адпускала, яно, здавалася, гуляла з ёй у хованкi. Айшэ спрабуе калацiць па вадзе рукамi, нагамi, i не атрымоyваецца, бо не чуе нi ног, нi рук. Паветра небяспечна не хапае, а ёй патрэбен усяго толькi адзiн глыток, хоць бы адзiн, i тады y яе хопiць моцы выкараскацца на паверхню, каб вызвалiцца з вадзянога палону…

Расплюшчыла вочы, i адразу позiрк зачапiyся за раскеyзаныя, як у тумане, абрысы Рыжага.

На Айшэ ляжала нешта цяжкае, вялiкае i цёплае, а нямко, бязгучна галосячы, тузаy яе за руку. Убачыyшы, што гаспадыня расплюшчыла вочы, глуханямы yзрадаваyся, слёзы iмгненна высахлi, ён асцярожна апусцiy яе руку на зямлю i пачаy жэстыкуляваць, вiдавочна, спрабуючы сказаць нешта важнае. Айшэ глядзела на малечу праз бялюткае воблака туману i нiчога не магла зразумець, нi пра што не думалася, у гэтую хвiлiну турбавала адно: як вызвалiцца ад непамернага цяжару i yздыхнуць на поyныя грудзi. Убачыyшы, што яго не разумеюць, хлопчык учапiyся рукамi y тое, што ляжала на Айшэ, заплюшчыy вочы i, сцяyшы зубы, з усiх сiл пацягнуy. Ягоны твар, шыя зрабiлiся чырвонымi, i Айшэ iмгненна дапетрыла: каб уздыхнуць напоyнiцу, трэба дапамагчы малечы. Як толькi вольнай рукой яна yперлася y непадатлiвую масу, якая ляжала на ёй, адразу зразумела, што гэта чалавек… Яна з цяжкасцю прыyзняла галаву, скасiла вочы i, убачыyшы плямiстую зялёную матэрыю, з якой шыюць форму вайскоyцам, зразумела, што здарылася нешта кепскае. Зноy забалеy нiз жывата, толькi цяпер боль быy не рэзкi, а нейкi прытуплены, сутаргавата-скрыпучы, i адразу зашавялiлася, нагадала аб сабе дзiця. Гэта надало рашучасцi. Імгненна туман у вачах развеяyся, думкi прасвятлелi i, чапляючыся адна за адну, цалкам аднавiлi y памяцi апошнiя падзеi, у тым лiку выбух i сцяну, якая падала на глуханямога, але вайскоyца не yспомнiла, як нi сiлiлася.

Часу на развагу i роздум не было, думкi пра дзiця прымушалi дзейнiчаць.

Айшэ зiрнула на глуханямога, i хлопчык, зразумеyшы, што хоча ад яго гаспадыня, пацягнуy вайскоyца за паясны рэмень. Яна yперлася вольнай рукой у плячо мерцвяка, i нарэшце цела зрушылася, трошкi спаyзло, дыхаць стала лягчэй. Айшэ змагла вызвалiць прыцiснутую левую руку, трошкi адпачыла i паспрабавала, прыyздымаючы мёртвае цела, знiзу выслiзнуць з-пад яго. Канешне, каб Рыжы не цягнуy вайскоyца за рэмень угору, наyрад цi тое атрымалася б.