Вяртанне з апраметнай

Чырвоныя вушы i гэтая плаксiвая yсмешка быццам токам працялi дзяyчыну, яна рашуча вышмаргнула руку з цёплай, мяккай Калеснiкавай далонi i yсцешна, па-мацярынску пагладзiла Шаyцова па плячы:

– Серж жартуе, сябрам у такой справе дарогу не пераходзяць, – i, спахапiyшыся, зiрнула на Калеснiка: – Прабачце, што назвала Вас Сержам, неяк само зляцела з языка.

– З гэтай хвiлiны iмя Серж мне больш падабаецца, – уздыхнуy Калеснiк, i Ядзя раптам зразумела, што яны будуць разам.

Вечар амаль удаyся. Ядзя яшчэ нiколi не адчувала сябе так добра i yцешна.

Ад выпiтага шампанскага злёгку кружылася галава, сябры Шаyцова здавалiся добрымi i yслужлiвымi, асаблiва прыкметны y кампанii быy Калеснiк. Ёй iмпанавала шчырая весялосць, жарты, прастата y адносiнах. А як ён танцаваy! У вальсе кружыy лёгка i грацыёзна, танга вёy з нейкiм асаблiвым, уласцiвым толькi яму шыкам. Ядзi было прыемна, упершыню y жыццi хацелася, каб музыка доyжылася вечна. Дзяyчына y гэтыя хвiлiны забывалася пра yсё на свеце, нават пра Шаyцова, якi, вiдавочна, яе раyнаваy i yсё часцей i часцей браy чарку. Калеснiк нi на крок не адыходзiy, не пакiдаy нi на хвiлiну, быццам ён, а не Шаyцоy быy яе кавалерам.

Развязка адбылася напрыканцы вечара. П’яны Шаyцоy падышоy да Ядзi i валадарна загадаy:

– Не танцуй з iм!

– Пойдзем з табой, – перапоyненая пачуццямi, прыпала да хлопцавай грудзiны Ядзя.

– Я не yмею, – хiстаючыся, ускрыкнуy Шаyцоy i, зласнавата, абыякавы да таго, што на iх пачалi звяртаць увагу, ужо цiшэй дадаy: – Ён правы, не трэба было вас знаёмiць.

– Мы ж толькi танчылi, – няyпэyнена прашаптала Ядзя, – памiж намi…

Яна не дагаварыла, Калеснiк быццам вырас за яе спiнай i жартаyлiва спытаy:

– Атэла раyнуе? I хто ж той шчаслiyчык?

Шаyцоy злосна, з выклiкам зiрнуy на Калеснiка, пагардлiва адвярнуyся i, глыбока засунуyшы рукi y кiшэнi, хiстаючыся, пашкандыбаy да выхаду.

Ядзя памкнулася за iм, але Серж прытрымаy. Ён далiкатна yзяy яе руку вышэй локця i, гледзячы y вочы, спытаy:

– Ты yпэyнена, што ён патрэбен табе?

Ядзя спынiлася, а праз некалькi хвiлiн п’яны Шаyцоy вярнуyся i, убачыyшы iх побач, нядобра зыркнуy i кплiва yскрыкнуy:

– Дай, нявеста, мой нумарок, паеду дадому.

Ядзя знiякавела, залiлася чырванню. Яна, здавалася, цэлую вечнасць корпалася y сумачцы, шукаючы злашчасны нумарок. Ёй таксама хацелася пайсцi з рэстарана, але чамусьцi пабойвалася п’янага, раyнiвага Шаyцова.