Вяртанне з апраметнай

Калi Iрына пайшла, Ядзя яшчэ з паyгадзiны тулiлася ля сцяны на лесвiчнай пляцоyцы, разважала, спрабуючы зразумець, пра якую работу яны гаварылi, але так i не змагла yцямiць, асэнсаваць пачутае. Больш марудзiць не магла, наважылася i з замiраннем сэрца нацiснула на кнопачку званка. Дзверы адчынiлiся нечакана хутка. Убачыyшы Ядзю, Калеснiк у першы момант разгубiyся. Было вiдавочна, што ён кагосьцi чакаy, толькi не яе. Канфуз доyжыyся нейкую хвiлiну, у наступны момант ён шчыра yсмiхнуyся, твар засвяцiyся радасцю, Калеснiк саступiy месца на yваходзе, запрашаючы Ядзю y кватэру.

У дзяyчыны трывожна тахкала сэрца, хацелася кiнуцца y абдымкi да каханага, але яна стрымала гэты парыy, не наважылася. Нешта перашкаджала першай пайсцi на прымiрэнне.

– Вось ключы прынесла, – няyпэyнена працягнула яна ключы ад кватэры.

Iх вочы сустрэлiся. Калеснiк, не зважаючы на працягнутую руку, на расчыненыя дзверы, таропка хiстануyся да Ядзi, аберуч абхапiy i моцна прыцiснуy да сябе.

– Я думаy, ты нiколi не вернешся, – цалуючы Ядзю y вусны, вочы, выдыхнуy ён, – я больш нiкуды цябе не адпушчу.

Напачатку яна вяла сябе стрымана, што нi кажы, а яна жанчына i вымушана выканаць ролю беспадстаyна пакрыyджанай. Але ж як утрымаешся, калi думкi, душа, цела даyно чакалi гэтага моманту, i дзяyчына прагна адказала на Калеснiкавы пацалункi.

Цэлы дзень яны прабылi yдваiх. Серж, як нi дзiyна, нават не адказваy на тэлефонныя званкi. Хтосьцi званiy у дзверы, нават грукаy, але Калеснiк толькi мацней абдымаy каханку i шаптаy: «Сёння наш дзень i мы нiкога больш не хочам бачыць i чуць…» I yсё ж Ядзя адчувала, што Сержа нешта турбуе, яна заyважала на сабе ягоныя прыдзiрлiвыя позiркi.

– Я хачу з табой пагаварыць, – наважыyся Калеснiк пасля некалькiх чарак каньяку.

– Пра Iру? – не сцярпела, здзеклiва спытала Ядзя.

– Ты яе ведаеш? – нечакана здзiвiyся Серж i весела зарагатаy. – Калi так, то гэта yсё мяняе… Баба з воза – кабыле лягчэй.

– Я выпадкова пачула вашу сённяшнюю размову, толькi не зразумела, пра што гаварылi, – Ядзя yстрывожана паглядзела на Калеснiка.

 – Ясна толькi, што y цябе дзелавая сустрэча i, пэyна, ты захочаш, каб я начавала y iнтэрнаце. Так?

– Наадварот, я хачу, каб ты засталася, – Калеснiк каyтануy поyную чарку каньяку i сур’ёзна дадаy: – Мы з Iрынай рабiлi важную справу, цяпер яе няма, i я хачу, каб ты замянiла яе.

– У чым? – сцiшылася Ядзя; яна адчула, як у душы варухнулася злосць на Iрыну, якая yвесь гэты час была побач з Сержам.