Вяртанне з апраметнай

Некалькi дзён напружанай працы поспеху y раскрыццi забойства не прынеслi. Скакун, даведаyшыся, што яго вiнавацяць у забойстве Кузаyкова, патрабаваy доказы. Ён меy амаль неабвяргальнае алiбi: у тую ноч п’яны спаy на вакзале. Яго i сапраyды затрымаy нарад мiлiцыi, але ж тое здарылася а чацвёртай гадзiне, а дзе быy з дзвюх да трох? Якраз у гэты час забiлi Кузаyкова. Князь стаяy на сваiм: «Быy п’яны i нiчога не памятаю».

З гэтага часу «добраахвотнiк» знiк i нiчым аб сабе не нагадваy аж да сённяшняй ранiцы.

У шэсць гадзiн зазванiy тэлефон, i Бусел адразу пазнаy прастуджаны i, як здалося, перапалоханы голас. На гэты раз чалавек гаварыy цвяроза, не кпiy, не павучаy, а адразу настойлiва прапанаваy сустрэцца i прызначыy месца: у старым парку, што ля вучылiшча металiстаy. Ён папярэдзiy, каб быy адзiн i нiкому пра дамоyленасць не гаварыy. Апошняе насцярожыла, але «добраахвотнiк», быццам прачытаyшы Андрэевы думкi, шэптам дадаy:

– Мяне шукаюць, хтосьцi здаy… Я цябе ведаю, а мяне пазнаеш па белым плашчы i чорным капелюшы, якi буду трымаць у левай руцэ.

Спытаеш, як прайсцi да вучылiшча…

Бусел ледзь дачакаyся вечара. Прыехаy крыху раней i на yваходзе y парк адразу заyважыy чалавека y белай плашчоyцы, якi стаяy ля газетнага кiёска i гартаy часопiс. Капiтан, стоячы зводдаль, некалькi хвiлiн сачыy за незнаёмцам, i той, быццам адчуyшы ягоны позiрк, азiрнуyся, вочы сустрэлiся. Чалавек ледзь прыкметна кiyнуy, нацягнуy на самыя бровы капялюш i пасунуyся y парк. Бусел паспяшаyся yслед, нагнаy i, у думках падсмейваючыся з такой канспiрацыi, сцiшана спытаy:

– Як прайсцi да вучылiшча металiстаy?

Мужчына, не прыпыняючыся, кiнуy у адказ:

– Трымайся мяне, – i нервова паскроб шчаку, скрозь пабiтую чырвонымi плямамi.

Голас чалавека быy зусiм не падобны да таго, якi Бусел чуy па тэлефоне. У душы варухнулася сумненне, нават трывога, але адступаць было позна ды i не y ягоных правiлах. Капiтан машынальна дакрануyся да кабуры з пiсталетам, гэта надало рашучасцi. Чалавек у плашчоyцы сышоy з алеi i напрасткi, па роснай траве, амаль подбегам пашкандыбаy да напалову разабранай драyлянай будынiны, якая раней была пiyным павiльёнам.

Андрэй крыху памарудзiy. Чалавек скасавурыy на яго насцярожлiвы позiрк i, не прыпыняючыся, глуха прагаварыy:

– За мной могуць сачыць, там схаваемся i пагаворым…

Перад тым як джгануць у дзвярны праём, Бусел азiрнуyся, сiлячыся заyважыць што-небудзь падазронае, але наyкол было цiха i спакойна.