Вяртанне з апраметнай

Шызы дым паволi пацягнуyся пад столь i адтуль палоскай да адчыненай форткi.

– Скажы, Алесь, цi не было выпадку, каб рэкецiры зводзiлi з кiм рахункi?

– Было такое, – не разумеючы, куды хiлiць Астроyскi, сказаy Крывiцкi. – Днi чатыры таму гуртам наляцелi на мужчыну, быццам знарок. Бiць – не бiлi, а тавар ягоны: мяса, сала, каyбасы – усё iмгненна апынулася пад нагамi. Стаyклi y гразь i нават палiлi нечым смярдзючым, ацэтонам, цi што.

– Чаму яны так зрабiлi?

– Думаю, чалавек адмовiyся плацiць цi мала даy. А яшчэ раней бачыy не кiрмашных рэкецiраy.

Яны y аyтааматараy забiралi запчасткi, каму што трэба, а нашыя толькi насмiхалiся, брывом не павялi, што хтосьцi iншы гаспадарыць на iхняй тэрыторыi. Канечне ж, дамоyленасць памiж iмi была. I яшчэ, – Крывiцкi нейкiм вiнаватым позiркам паглядзеy на Астроyскага, – у мяне склалася yражанне, што i з мясцовай мiлiцыяй у iх сяброyскiя адносiны, i з падатковымi iнспектарамi. А пра кiрмашнае начальства нават гаварыць не прыходзiцца, рэкецiры перад iмi – сама дабрачыннасць. Бачыy некалькi разоy, як яны размаyляюць з дырэктарам, быццам салдаты з генералам.

– Няма сумненняy, – задуменна зазначыy Астроyскi, – мы сутыкнулiся з добра арганiзаванай злачыннай групай, а калi так, то нехта ж ёй кiруе. Людзi y скуранках, што збiраюць грошы як данiну, – выканаyцы.

– Неяк бачыy з iмi чалавека, больш падобнага на артыста, чым на рэкецiра.

– Ну-ну, цiкава, а больш дакладна, чым ён запомнiyся?

– Па-першае, слухалiся яго хлопцы y скуранках, па-другое, апрануты быy, як кажуць, з iголачкi.

Гарнiтур цёмна-сiняга колеру, белая кашуля, замест гальштука – матылёк, на вачах прыцемненыя акуляры y залатой аправе.

– Цяпер не лета, каб хадзiць у касцюмчыку, – засумняваyся Астроyскi.

– Зусiм вылецела з галавы, – усмiхнуyся Крывiцкi, – галоyнае, чым прыцягнуy увагу «артыст» – гэта белы «мерседэс». Ён нахабна зарулiy прама на кiрмаш, у мяне дзесьцi i нумарок пазначаны на yсялякi выпадак.

– Малайчына! – прасвятлеy маёраy твар. – Твой «артыст» на белым «мерседэсе» нам спатрэбiцца.

Астроyскаму з кожнай хвiлiнай усё больш i больш падабаyся лейтэнант. Крывiцкi валодаy iнтуiцыяй, пачуццём, якое прымушае быць у патрэбны час у патрэбным месцы i запомнiць падзеi, якiя, з першага погляду, быццам бы нязначныя i не маюць анiякага дачынення да крымiнальнай справы. За гады службы маёр навучыyся адрознiваць сапраyдных сышчыкаy ад людзей часовых, якiм аператыyная работа патрэбна толькi як чарговая прыступка y кар’ерыстычнай лесвiцы.