Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Мы шчыра спачуваем.

– Дзякуй, – з сумам у голасе прамовiy няшчасны.

– У нас пра яго былi толькi найлепшыя думкi i yспамiны. Мы разам з iм шмат праз што прайшлi. Ён быy побач з намi yвесь той час, што мы правялi y каралеyстве. Ад пачатку i да канца…

– Так, я ведаю. Ён таксама мне апавядаy пра вас толькi добрае заyжды. Нават у апошнiя хвiлiны, калi быy смяротна паранены падчас той бiтвы.

– Якой бiтвы? – не зразумелi юнакi.

Наколькi яны памяталi, падчас нiводнай з бiтваy, у якiх яны разам змагалiся, iх сябра не быy паранены.

А тым больш смяротна.

– Ах, вы ж не ведаеце. З таго часу, як вы былi тут апошнi раз, шмат чаго адбылося. І y тым лiку не самага лепшага.

– Што такога страшнага магло адбыцца за той невялiкi прамежак, якi мы адсутнiчалi?

– Невялiкi? Вас не было амаль сем гадоy!

– Сем гадоy? – Мiлана не дала веры сваiм вушам.

Яна нават падумала, што Вуж нешта блытае цi не тое хацеy сказаць. Але брат тут жа тузануy яе за сукенку:

– Тут жа час па iншаму iдзе, чым у нас.

Памятаеш?

– А, так. Амаль сем гадоy… – сцямiла што да чаго Мiлана i не стала спрачацца. – Як жа час хутка бяжыць.

– Прабачце, а што за бiтва адбылася? – iзноy пацiкавiyся Янка.

– Пасля вялiкай перамогi, здабытай пад вашым кiраyнiцтвам, мы нарэшце адчулi, што такое воля! Мы зноy былi свабодныя. Людзi абралi сабе новага караля, добрага i мудрага, якi клапацiyся пра нас.

– Але каго?

– Аднаго з тых рыцараy-вайскаводцаy, што змагаyся плячо y плячо разам з вамi. Ён кiраваy мудра i справядлiва пасля ненавiснага Волха.

Ды толькi нядоyга доyжылiся шчасце, мiр ды спакой. Волх, адчуваючы, што яго перамога можа апынуцца пад пагрозай, адправiy сваю жонку y небяспечнае месца – у каралеyства да яе дзядзькi, караля Семаргала. У яе разам з атрадам аховы атрымалася пакiнуць муры замка незаyважанымi праз патаемныя хады замкавых сутарэнняy.

– Ух ты! Ну i навiны… – дзiвiлiся Янка з Мiланай.

– Так. А потым да iх яшчэ ацалелыя паслугачы ды ваяры Волха далучылiся. Нiхто такога i прадугледзiць не мог.

– А што гэта яшчэ за Семаргал? Хто ён?

– Яго каралеyства суседнiчала з тым, адкуль прыйшоy на нашы землi Волх.

– Яшчэ адзiн кароль?

– Так, дужа страшны. Волх быy каралём ваyкалакаy, iх гаспадаром. Хадзiлi нават чуткi, што ён i сам быy пярэваратнем i ведзьмаком, але ж моцы яму надаваy збольшага яго чароyны кiй. А Семаргал можа станавiцца ваyком з крыламi сокала. І здольны ён выклiкаць не толькi вецер, але i спусташальны агонь.