Знахарь / Znachor

 – Zimno tu, pieska jesień. Co widzę! Drzewo na kominku! Nie ma to jak kominek. Niechże ten Bronisław zapali…

UchyliЕ‚ drzwi i zawoЕ‚aЕ‚:

– Bronisławie! Proszę tu zapalić w kominku.

SЕ‚uЕјД…cy wchodzД…c zerknД…Е‚ z ukosa na swego pana, podniГіsЕ‚ z podЕ‚ogi porzucone futro, roznieciЕ‚ ogieЕ„ i wyszedЕ‚. OgieЕ„ szybko objД…Е‚ suche drwa. Profesor staЕ‚ nieruchomo przy oknie.

– Chodźże, siądziemy tu, pogawędzimy – Zygmunt pociągnął go na fotel przed kominkiem. – No, tak.

Ciepło to cudowna rzecz. Ty jako młody nie umiesz jeszcze tego ocenić. Ale na moje stare gnaty… Cóż to, nie w lecznicy? Próżnujesz dziś?

– Tak… Złożyło się tak.

– A właśnie telefonowałem – nadrabiał prezes swadą – telefonowałem do lecznicy. Chciałem wpaść, by zasięgnąć twojej rady. Zaczyna mi dokuczać lewa noga. Obawiam się, że to ischias…

Profesor słuchał w milczeniu, lecz tylko pojedyncze słowa trafiały do jego świadomości. Jednakże równy i pogodny głos Zygmunta sprawił to, że myśli się zaczynały skupiać, łączyć, wiązać w jakiś niemal już realny obraz rzeczywistości.

DrgnД…Е‚, gdy kuzyn zmieniЕ‚ ton i zapytaЕ‚:

– A gdzież Beata?

Twarz profesora Е›ciД…gnД™Е‚a siД™ i odpowiedziaЕ‚ z wysiЕ‚kiem:

– Wyjechała… Tak… Wyjechała… Wyjechała… za granicę.

– Dzisiaj?

– Dzisiaj.

– To dość, zdaje się, niespodziewany projekt? – od niechcenia zauważył Zygmunt.

– Tak… tak. Wysłałem ją… Rozumiesz… były pewne sprawy i w związku z tym…

Mówił z taką trudnością, a cierpienie tak wyraźnie rysowało się na jego twarzy, że Zygmunt pośpiesznie potwierdził najcieplejszym tonem, na jaki umiał się zdobyć:

– Rozumiem. Naturalnie. Tylko widzisz, na dzisiaj rozesłaliście zaproszenia na wieczór. Należałoby zatelefonować do wszystkich i odwołać… Czy pozwolisz, że się tym zajmę?…

– Proszę…

– No, to doskonale.

Sądzę, że Michałowa ma listę zaproszonych. Wezmę to od niej. A ty zrobiłbyś najlepiej, gdybyś położył się spać. Co?… Nie będę ci zawracał dłużej głowy. No, do widzenia…

WyciД…gnД…Е‚ rД™kД™, lecz profesor nie zauwaЕјyЕ‚ tego. Zygmunt poklepaЕ‚ go po ramieniu, zatrzymaЕ‚ siД™ jeszcze przy drzwiach na chwilД™ i wyszedЕ‚.

Wilczur ocknД…Е‚ siД™, gdy trzasnД™Е‚a klamka. ZauwaЕјyЕ‚, Ејe Е›ciska w dЕ‚oni list Beaty.