Знахарь / Znachor

Nie myśl, że chcę ograbić Cię z tego największego skarbu, który jest naszą wspólną własnością. Po kilku latach, gdy już oboje spokojnie będziemy mogli spojrzeć w przeszłość, odezwę się do Ciebie.

Żegnaj, Rafale. Nie posądzaj mnie o lekkomyślność i nie łudź się, że cokolwiek może wpłynąć na zmianę mojego postępowania. Nie odstąpię od niego, gdyż wolałabym raczej śmierć. Nie umiałam Cię okłamywać i wiedz, że byłam Ci wierna do końca. Żegnaj, miej litość i nie staraj się mnie odnaleźć.

Beata

Ps. Pieniądze i całą biżuterię zostawiam w kasie. Klucz od kasy włożyłam do skrytki w Twoim biurku. Zabieram z sobą tylko rzeczy Marioli”.

Profesor Wilczur opuścił rękę z listem i przetarł oczy: w lustrze naprzeciw zobaczył swoje odbicie w dziwacznym stroju. Zrzucił z siebie to wszystko i zaczął czytać list od nowa.

Cios spadЕ‚ naЕ„ tak nieoczekiwanie, Ејe wciД…Еј wydawaЕ‚ mu siД™ czymЕ› nierealnym, jakД…Е› dopiero groЕєbД… czy ostrzeЕјeniem.

CzytaЕ‚:

… niestety, nie kochałam Cię nigdy…

A dalej:

… męczył mnie i wielki świat, i bogactwo, i Twoja sława…

– Jakże to tak? – jęknął. – Dlaczego?… Dlaczego?…

Na próżno usiłował zrozumieć wszystko. W jego świadomości było to: odeszła, porzuciła go, zabrała dziecko, kocha innego. Żaden z motywów nie docierał do jego mózgu. Widział tylko nagi fakt, dziki, nieprawdopodobny, groteskowy.

Na dworze zaczynaЕ‚ siД™ wczesny, jesienny zmierzch.

ZbliЕјyЕ‚ siД™ do okna i czytaЕ‚ list Beaty, juЕј nie wiedziaЕ‚ sam po raz ktГіry.

Nagle rozlegЕ‚o siД™ pukanie do drzwi i Wilczur drgnД…Е‚. Przez jedno mgnienie ogarnД™Е‚a go nieprzytomna nadzieja.

„To ona! Wróciła!..”

Lecz juЕј w nastД™pnej chwili pojД…Е‚, Ејe to niepodobieЕ„stwo.

– Proszę – odezwał się ochrypłym głosem.

Do pokoju wszedЕ‚ Zygmunt Wilczur, jego daleki krewny, prezes sД…du apelacyjnego. Utrzymywali doЕ›Д‡ serdeczne stosunki i bywali u siebie doЕ›Д‡ czД™sto.

Zjawienie się Zygmunta w tej chwili nie mogło być przypadkowe i profesor od razu domyślił się, że musiała go zawiadomić telefonicznie Michałowa.

– Jak się miewasz, Rafale? – odezwał się Zygmunt tonem energicznym i przyjacielskim.

– Jak się masz – profesor wyciągnął doń rękę.

– Cóż tak siedzisz po ciemku? Pozwolisz? – i nie czekając na odpowiedź, przekręcił kontakt.