Новая Зямля: Куканія

Калi «Вiтаyт» дапаy да арбiты Новае Зямлi, ён зьмянiy курс i прызямлiyся y Чорнай Лопаyцы, у той час як вiцiны кiравалiся y Куканiю, пiльнуючыся арыгiнальнага пляну. Але i iхныя экiпажы пасьпелi пасварыцца мiжсобку праз пытаньнi новага ладу, падлегласьцi i агульных узаемiн, таму прызямлiлiся y розных канцох кантынэнту: «Гедзiмiн» – на захадзе сучаснае Вялiкалiтвы, на yзьбярэжжы Балтыцкага мора (сёньня там месьцiцца Вiльня); «Палямон» – далёка на yсходзе, на yзьбярэжжы Кружнiку – акiяну Новае Зямлi (сёньня там ляжыць Полацак – сталiца Крывii).

Бальшыня тэхнiчнага абсталяваньня захоyвалася на лыжве. Сярод яго былi i аэрабарлiны, i праменевiкi, i партатыyныя гiсэрнi, i машыны для тэрафармаваньня. Але ж усе прылады для рольнiцтва i натуральнае гаспадаркi, емiна, збожжа, флянсавыя дрэвы i насеньне з Старое Зямлi заставалiся на вiцiнах. Вiтаyчане апынулiся y нявыкрутцы i неyзабаве сутыкнулiся з голадам. Лягiчным выйсьцем для iх сталiся наскокi на дзялянкi палямонiчаy i гедзiмiнiчаy на суседнiм кантынэньце.

З дакладу iнвэстыгатара Бартрама Ардо Першаму рэгiстратару Галяктычнага Рэгiстру

Аэрабарлiна бясшумна yзьнялася y вечаровае паветра над Нiжнiмi Панарамi i паляцела па-над Вяльлёй.

Халодны марцовы вецер зьверху набраy моцы, i Юргель ад холаду апрытомнеy. Скiнуy зь сябе апатыю. Разгледзеyся. Зразумеy, што яны ляцяць на паyднёвы yсход: за сьпiнаю Аксамiтная Лiлея прыпала да гарызонту, залiyшы вiленскi краявiд насычанаю iрдзеньню. Водблiскi гулялi на палатне нульгравiтацыйнае чыгункi i палосцы Балтыцкага мора yдалечынi.

Над Вiльняю yздымаyся y неба мэталiчны сьпiчак вежы Гедзiмiна – будынiны, нiбыта зьлепленай з пап’е-машэ i фольгi прыдуркаватым малым. Некаторыя казалi, маyляy, гэта старчма стаiць той самы карабель, на якiм прыляцелi першыя гедзiмiнiчы. Але за прамiнулыя з тых часоy стагодзьдзi вежу столькi разоy надбудоyвалi i лапiлi, што, калi адпачатку яна yзапраyды i была караблём, ад арыгiнальнага выгляду мала што засталося.

Пад iмi вывiвалася Вяльля. Аэрабарлiна набiрала хуткасьць.

Калi вiленскiя перадмесьцi й вёсачкi зьмянiлiся густымi лясамi, Шнар прыyзьняyся, пацягнуy Грыньку за нагу i скiнуy ягонае цела за борт. Юргель зачаравана глядзеy, як тое зьнiкла за барвовым дываном вяршалiн. Лёдзя не зварачала на гэта нiякае yвагi.