Новая Зямля: Куканія

Ён сьмела зайшоy унутар i yбачыy ладны збой вяскоyцаy, што абсталi моyнiцу, зь якой прамаyляy той самы трыбухаты сьвятар. Зь незашклёнага вакна y вежы на моyнiцу падала сьвятло. Быy там i Кузьмар, якi з разяyленым ротам слухаy нядзельную вячэрню.

– …Наступным услаyляйма Алькiёна, што нясе нам у дзюбе мiжзорную лагоду, пад крылом – сямейны дабрабыт, а y кiпцюрох – прыродную раскошу. Узапраyды лепш алькiён у руцэ, як смок пад небам…

Юргель не прыслухоyваyся. Ён убачыy усё, што хацеy, i нецярплiва чакаy сканчэньня казанi.

Калi Бэнэдэльберт змоyкнуy, некаторыя вернiкi падышлi да яго для прыватнае размовы, а бальшыня скiравалася да выхаду. Ля самых дзьвярэй кожны спыняyся i кiдаy колькi мэталiчных пруткоy у скарбонку.

Юргель прыладзiyся y канец чаргi i, падышоyшы, зрабiy выгляд, быццам кладзе грошы. Насамрэч упэyненым рухам ён выграб i рассоваy па кiшэнях усе iзроi. Кудмень ужо можна было выкупiць, але хацелася адпомсьцiць бажэньнiку за нявыкрутку y карчме.

«Калi ён такi ж самы, як ягоныя вiленскiя супольнiкi, то зрабiць гэта нескладана».

Юргель прыхапiy з сабою адную зь сьвечак, якiмi асьвятлялася царква, выйшаy вонкi i паставiy яе пад вежавым акном. Натаскаy з узьлеску сухога ламачча i кiнуy на вагеньчык. Пасьля схаваyся y гушчары, адкуль добра праглядаyся yваход.

Калi слуп белага дыму папоyз у царкву, першымi адтуль выбеглi вернiкi, за iмi – Бэнэдэльберт з куфэркам пад пахай. Ён памаyзьлiва разгледзеyся i пасьпяшаy у лес. Недалёка ад таго месца, дзе хаваyся Юргель, апусьцiy куфэрак у густы падлесак i абклаy мохам – з выгляду тым самым, што падавалi «Ў вiрох на юрох».

І толькi пасьля кiнуyся тушыць пажар.

Юргель хуценька адчынiy куфэрак, дастаy грошы, мэталiчныя yпрыгожаньнi i загорнутыя y хустку кубкi. Наyзамен наклаy унутар камянёy i зноyку замаскаваy мохам. Нованабытае майно вывалiy на хустку i завязаy у клунак, якi начапiy на кiй i закiнуy на плячо.

У карчму ён вяртаyся не хаваючыся. Высыпаyшы на стойку перад зьдзiyленым карчмаром сем iзрояy, Юргель пагардлiва запатрабаваy свой кудмень.

– Як наступным разам зойдзе мой прыяцель Бэнэдэльберт, – ён падняy руку i растапырыy пальцы, – перадавай прывiтаньне i падзяку – яму i Лясным багом – за дапамогу з грашыма.

Юргель пакiдаy Цёмналесьсе. Кiраваyся ён у бок Засецьця, пра якое казаy Кузьмар. Самога Кузьмара сустрэy на вулiцы. Той цягнуy два вядры з вадою да недалёкае царквы. Ейная вежа маляyнiча палала паходняй.

– Дапамажы, – прасоп вясковец. – Пагарым жа yсенькiя.