Новая Зямля: Куканія

Юргель удаy сябе пакрыyджаным.

– У чужыя дзялы я носу ня ткну, iду сабе згэтуль па-добраму.

За вёскаю нiякага шляху не назiралася. Ён прабiраyся лесам, але, не пасьпеyшы адысьцiся далёка, налучыy на сьцяжыну. Сьцяжына свайго часу вывела да драyлянага стоду y чатыры локцi вышынёй. Па yсёй паверхнi на iм былi павыразаныя выявы размаiтых зьвяроy, даволi yмоyныя. Перад стодам дагарала цяпельца y абкладзеным камянямi вогнiшчы.

Толькi Юргель прысеy пагрэцца: абапёрся сьпiнаю аб стод i выцягнуy ногi, – як з гушчару да яго бяз боязi наблiзiлася бясьпёрая птушка дурнаватага выгляду.

У жываце забурчала. Думкi працавалi y адным кiрунку.

«Нямала мяса зь яе атрымаецца, i з аскубаньнем ня трэба важдацца».

Адною рукою ён прывабiy сьмелую птушку паблiжэй, а другая самая пацягнулася па камень. Кароткае замахваньне – i ён размажджэрыy птушыную галаву. Іншым каменем з вострым акрайкам разабраy тушку i кiнуy кавалкi мяса на вуглi. Заставалася адно пачакаць.

«Лёгкi пад’едак».

Праз гадзiну ля стоду зьявiyся кудлаты вясковец з абярэмкам дроваy i кашом корму для сьвятарных алькiёнаy.

За паяданьнем ножкi аднаго з тых самых алькiёнаy ён i засьпеy Юргеля. Астатнiя тры ляжалi на зямлi з размажджэранымi галовамi.

Дровы пасыпалiся з грукатам, якi адцягнуy Юргелеву yвагу ад сталаваньня. Ён прыyзьняy брыво i yмiг зарыентаваyся y сытуацыi:

– Чаго зяпу разявiy? Як прынёс дроваy, дык парубай i падкiнь у вогнiшча. Каб ня я, сьвяты вагонь згас бы дачыста. І што сказаy бы бажэньнiк Бэнэдэльберт?

– Ты… ты… – вяскоyцу яyна не ставала словаy, – ты запаганiy сьвятое полымя.

Зжэр зямное yвасабленьне Алькiёна. Забiy ягоных аватараy у нашым сьвеце.

– Глупства, – Юргель аблiзаy пальцы, запэцканыя тлушчам, i растапырыy iх у форме дрэва. – Я yсяго-ткi выконваy Бэнэдэльбертава даручэньне. Упэyнены, Алькiён ня мае крыyды. Ён падзялiyся за мною калiyцам прыроднае раскошы i мiжзорнае лагоды.

– Ты блюзьнiш! Менавiта праз тваё злачыннае блюзьнерства Лясныя багi пакаралi нас пажарам.

То вось чаму паyвёскi палае.

– Вы самыя сябе пакаралi. Пакаралi негасьцiннасьцю да беднага падарожнiка.

Ягоныя словы, аднак – бачыy па азьвярэлым твары – не зьмянiлi дагматычнага мысьленьня суразмоyцы.

Юргель пацягнуyся па камень.

Кудлаты вясковец здолеy цьвяроза ацанiць сытуацыю, разьвярнуyся i штосiлы пабег у бок вёскi, галосячы нешта няyцямнае.

«Чаму тутэйшыя надаюць столькi yвагi старонным i адцягненным уяyленьням? Незразумела».