Новая Зямля: Куканія

Нажы i сякеры паапускалiся.

– А ну пакаж.

Угледзеyшы бафанiт, ён прамовiy зь непрыхаваным расчараваньнем:

– Гэтай ноччу бог застанецца без ахвяры. Ён адзiн з нас.

Мурзiлы прымхлiва прыклалi рукi да грудзёy, дзе, сьцямiy Юргель, вiселi такiя ж кудменi. Ён зараз жа пасьмялеy:

– Вы прайшлi праверку. Лясное чыпiрадла вялiкадушна даруе няветласьць да свайго вестуна. Магу закiнуць яму за вас слоyца, калi прынесяце мне чаго пад’есьцi.

Мурзаты завадатар праiгнараваy апошнiя словы.

– Можаш паспаць тут да ранку, адно накалi дроваy i не палi да канца сьвечы – нам яшчэ iншых гасьцей сустракаць.

– Апошняе пытаньне.

– Ну?

– Дзе ляжаць найблiжэйшыя селiшчы?

– Зь селiшчаy тут, акром Засецьця, адно брыдкае богу Цёмналесьсе недалёк. А за лесам i за Вяпрэяй, – кiвок на yсход, – жывуць яцьвягi. Самыя сябе завуць дайнавамi. Дзiкiя, што тыя зьвяры.

Калi банда мурзiлаy зьнiкла y ночы, Юргель падпёр дзьверы сталом, загасiy сьвечы, а вакно занавесiy кiлiмам.

Прачнуyся ён позна, калi Аксамiтная Лiлея стаяла высока y небе.

«Вось заспаyся дык заспаyся».

Паклаy у клунак сьвечы ды мох з крэсiвам i выйшаy на халаджавае веснавое паветра. Кiравацца пастанавiy на паyночны захад. Выглядала, што страшных яцьвягаy яму нiяк не абмiнуць, а Вiльня y кожным разе ляжала недзе на захадзе. Цёмналесьсе ён вырашыy абысьцi падалей, бо меy важкiя падставы меркаваць, што даyся y знакi тамтэйшаму люду.

На той бок Цёмнага лесу пачынаyся скоцiсты схiл да ракi, парослы высокай, у чалавечы рост, драпач-травой. Ад яе цягнула вiльгацьцю i кiславатым духам.

Юргель угледзеy вялiзную дрывотню ля вады, вакол яе – пагоны бярвёнаy у пяць стопаy вышынёй. Драyнiна зьдзiyляла шызым колерам. Раней ён такое ня бачыy. Прымружыyшыся, заyважыy двух дужых дзецюкоy, што карылi бярвеньне масiyнымi скоблямi. У паветра пры тым уздымаyся цi то пыл, цi то дым.

Памятаючы пра перасьцярогi цёмналесаyцаy, Юргель не сьпяшаyся трапляцца на вочы меркаваным яцьвягам. Ён уцягнуy пясьцi y кабат, нырнуy у росную драпач-траву i пракраyся блiжэй да дрывотнi. Апынуyшыся y мяжы чутнасьцi, замёр i прыслухаyся. Дзецюкi балакалi за працай. Гаворка была яму незразумелая, але ейны тон падаваyся спакойным i, як для страшных зьвяроy, зусiм ня дзiкiм.

«Простыя лесасекi. Наyрад цi маюць што супраць выпадковага падарожнiка».