На нашем сайте вы можете читать онлайн «Новая Зямля: Куканія». Эта электронная книга доступна бесплатно и представляет собой целую полную версию без сокращений. Кроме того, доступна возможность слушать аудиокнигу, скачать её через торрент в формате fb2 или ознакомиться с кратким содержанием. Жанр книги — Легкое чтение, Фантастика, Научная фантастика. Кроме того, ниже доступно описание произведения, предисловие и отзывы читателей. Регулярные обновления библиотеки и улучшения функционала делают наше сообщество идеальным местом для любителей книг.
Новая Зямля: Куканія

Автор
Дата выхода
28 октября 2021
Краткое содержание книги Новая Зямля: Куканія, аннотация автора и описание
Прежде чем читать книгу целиком, ознакомьтесь с предисловием, аннотацией, описанием или кратким содержанием к произведению Новая Зямля: Куканія. Предисловие указано в том виде, в котором его написал автор (Антось Уласенка) в своем труде. Если нужная информация отсутствует, оставьте комментарий, и мы постараемся найти её для вас. Обратите внимание: Читатели могут делиться своими отзывами и обсуждениями, что поможет вам глубже понять книгу. Не забудьте и вы оставить свое впечатие о книге в комментариях внизу страницы.
Адзін. Бязь ежы, зброі і грошай. У тысячах вёрстаў ад дому. Пасярод дзікага неўтаймаванага кантынэнту. На плянэце, дзе жывуць адныя беларусы. Тут бы кожны спаняверыўся і злажыў рукі. Але ня Юргель Нязломак. Ён сьмела выпраўляецца на пошукі Вільні, рызыкуючы патрапіць у палон да касьмічных піратаў, і нават не здагадваецца, чым скончыцца ягонае падарожжа па Куканіі…
Новая Зямля: Куканія читать онлайн полную книгу - весь текст целиком бесплатно
Перед вами текст книги, разбитый на страницы для удобства чтения. Благодаря системе сохранения последней прочитанной страницы, вы можете бесплатно читать онлайн книгу Новая Зямля: Куканія без необходимости искать место, на котором остановились. А еще, у нас можно настроить шрифт и фон для комфортного чтения. Наслаждайтесь любимыми книгами в любое время и в любом месте.
Текст книги
Юргель знарок пашабуршэy травою i бяз рэзкiх рухаy выткнуyся з зарасьнiку, усiм сваiм выглядам выпраменьваючы yпэyненасць. Уражаньне псавала запэцканая i yшчэнт прамоклая вопратка.
Дзецюкi заyважылi яго, адклалi скоблi i зь цiкаyнасьцю павярнулiся. Зблiзу яны нагадвалi братоy.
– Kails, braterel.
– Дзень добры, паночкi. Ласкава перапрашаю за турботы: я папросту зьбiyся зь сьцежкi i заблукаy у лесе. Маю спадзеy, што дапаможаце мне з кiрункам. Дзе тут ёсьць якое места? – Юргелю здалося, што лесасекi яго зразумелi, хоць i скрывiлiся, пачуyшы першыя ж словы.
– Kvei tu eiseika? – павольна запытаyся адзiн i, бачачы разгубленасьць на твары суразмоyцы, паказаy рукою y процiлеглых напрамках, гаворачы пры тым:
– Vakarai? Deinai?
– Быy бы вельмi а вельмi yдзячны паночкам, каб скiравалi мяне на Вiльню.
Браты пераглянулiся, раючыся бяз словаy, i адначасна паказалi пальцамi на поyнач, уверх па плынi.
– Ste, braterel.
– Дзякуй вялiкi, яшчэ раз перапрашаю за турботы.
– Sandeiv.
Юргель пакланiyся да зямлi i схаваy у рукаy кабату рэч, якую раней заyважыy у траве пад нагамi. Пасьля разгледзеy яе yважлiвей: аздоблены каменьнем рагавень з пахкiм тытунём унутры.
Лесасекi тымчасам паднялi скоблi i вярнулiся да працы. Перад тым, як аддалiцца ад iх уздоyж адхоннага берагу на поyнач, ён яшчэ пачуy:
– Stavidas ukajebanaisis maskovits!
– Jo-jo, vaida, Algimunt.
Да вечару Юргель яшчэ тройчы сустракаy на сваiм шляху людзей – бедна апранутых вяскоyцаy, занятых нарыхтоyкаю драyнiны.
Веснавая паводка ператварыла абалону y возера. І на берагi гэтага возера возьнiкi-тралёyнiкi цягалi зь лесу двухсажнёвыя бярвёны на вялiзных памаранчава-чорных яшчарках. Стоячы па калена y халоднай вадзе, вязальнiкi зьвязвалi iх па некалькi штук тонкiмi каранямi невядомага дрэва. Юргеля бралi дрыжыкi i з носу цякло ад аднаго толькi вiдовiшча.
Шторазу ён падыходзiy да першага-лепшага вяскоyца i ветлiва зьвяртаyся, просячы дапамогi. Двойчы яго не зразумелi альбо зразумець не пажадалi.
– Шо то за холера! Чы то зьвiр, чы то нычыста сыла, – дзядок аж падскочыy зь перапуду, але, угледзеyшыся y Юргеля, супакоiyся. – Зовсiм мэнэ пэрэлякав. Вiт, хлопэць.
– І цябе вiтаю, добры чалавек. Прабач, не хацеy напужаць, але…
– Стij-но! Ны чоловiк – jе гiдны jiтвjег.
– Вось як.






