Новая Зямля: Куканія

А y мяне склалася yражаньне, што яцьвягi – гэта тыя, што валяць лес i таркочуць нейкую тарабаршчыну.

– Ны! Естыцька Jетвызь тут е, пыд Пынськом, – дзядок прытупнуy i хвоснуy сябе кошыкам па назе. – Краjiско одважных кэ воёвнычых людэj. Тылькы тут но. А там, за лысочком, – тьху, Жмудь. Шоб jiх морэчка взяла.

– Добра, годны яцьвяжа, ня буду спрачацца. Дай ты рады, як бы мне…

– А чы знаш нашэ гасло? – рашуча перапынiy дзядок.

– Гм-м-м… Баюся, што падзабыy.

– Jетвызi – одродытыса! Нам, jiтвjегам, – одродытыса! На вiкы вiчны! На Новоj Зэмлi, ек на Староj.

– Цяпер прыгадваю. Усё гэта, безумоyна, вельмi займальна, але я заблукаy i шукаю шлях дадому. Цi кажуць табе што-небудзь такiя назвы, як Вiльня i Лiтва?

– Лытвынь? Ны, нычув про такэ краjiско кэ у Вiльновы ныбув. Алэ-ж ты розваж, нашо тобi та Лытвынь? Ідэмо зi мною в Пынськ.

– Не, у Вiльнi y мяне няскончаныя справы, – Юргель няyсьведамлена памацаy абпаленую чупрыну i сьцiснуy паперчыну зь нечытэльнымi надпiсамi y кiшэнi кабату.

– Дывысь ты: да в тэбэ, брате, дiла. Но ек знаш. В Пынську тобi про Вiльно докладнэ ныраскажуть, алэ е тут жмудська твэрдь, Овтыма, – дзядок махнуy рукой на поyнач. – Но ек твэрдь – гiмно, а ны твэрдь. Алэ там дэ-хто мо поможэ…

– Дзякую за параду. Далiпан, скарыстаюся зь яе.

– Просю! До судосiньня.

Юргель ужо разьвярнуyся, калi пачуy:

– Постij, хлопэць. Ты головнэ запам’ятаj: оно товдi ногы jдуть туды, куды трэба, колы на плэчух е толкова голова.

З гэтымi словамi дзядок пацюкаy сябе паказальнiкам па скронi i зьнiк у гушчары.

Надвячоркам, калi неба над ракою зьмянiла колер з жарага на пурпуровы, а скуру працялi дрыжыкi, Юргель убачыy цяпельца на самым беразе i бязь лiшнiх развагаy спусьцiyся да яго.

На вуглях стаяy чыгунок, вакол вогнiшча сядзела тройца жылаватых мужчынаy. На iх былi вылатаныя зрэбныя кашулi навыпуск i даматканыя нагавiцы, што даyно ня бачылi пранiку. Дражлiва пахла ежай.

Юргель сьмела пайшоy на цяпло вагню i панадны пах мяса з чыгунку. У яго yтаропiлiся тры пары вачэй. Утаропiлiся не сказаць каб надта прыязна.

«Зычлiвасьць i альтруiзм тут, вiдаць, не y пашане».

Ён прадставiyся i спытаyся, цi далёка да селiшча. Словы суправаджаy гэстамi, бо не спадзяваyся, што яго зразумеюць.

Зразумелi.