Новая Зямля: Куканія

Той уздыхнуy, не даслухаyшы, падняy зь зямлi дубчык i y водсьвету вагню нарысаваy на пяску схэматычную мапу.

– Зiрнi сюды, пане балбоцьку. Самыя мы з Нальшчанскага краю – ён ляжыць за ракой, на правым беразе. Нальшчанская зямля цягнецца ад Грыyды i непраходных гораy на захадзе да Сьвянцянскiх градаy на yсходзе. Нямегля – прытока Грыyды, а Зальвея – прытока Нямеглi. Зь ейнае вышнявiны мы i йдзём.

– Горы? На шляху зь Вiльнi я пралятаy над гарамi.

– Ты хiба недачуy частку пра «непраходныя»? Дык вось, горы непраходныя.

З поyначы на поyдзень Нальшчаны цягнуцца ад акiяну аж да Зальвеi, – Яyнут махнуy у бок ракi. – Нiхто y нас нi пра якую Вiльню зроду ня чуy.

Плытнiк тлумачыy цярплiва, як малому, зазiраючы Юргелю y вочы i нiбыта спадзеючыся yбачыць там хоць бы нейкую асэнсаванасьць.

– Гэта правы бераг. Цяпер левы, на якiм мы зараз седзiмо. Тут у нас Яцьвязь. Зараз мы y яе паyночнай частцы – Судаве, а на поyдзень ад Вяпрэi ляжыць Дайнава. У Яцьвязi, як ты мог пераканацца, нават мова iншая, i Вiльнi тваёй быць ну нiяк ня можа.

Хiба што яна за Сьвянцянскiмi градамi. Але там я нiколi ня быy. І такiх, хто б адтуль вярнуyся, ня ведаю.

Рэчы, якiя расказваy Яyнут, мусiлi б цалком завалодаць Юргелевай увагай, бо ад iх залежалi ягоныя далейшыя пляны i блiзкая будучына, але адзiнае, пра што ён мог думаць – густы мясны пах. За yвесь дзень ён так i не паеy. У яго ледзь атрымвалася глядзець у вочы Яyнуту, а не y чыгунок. Выдавала Юргеля i бурчаньне y жываце.

Ён прымусiy сябе засяродзiцца.

– Якi ж у вас маршрут?

– Ідзём унiз па Зальвеi празь Сьверыж i Патрымпус, – Яyнут праводзiy дубчыкам па нарысаванай мапе. – За Сьверыжам, дзе y раку yпадае Вяпрэя, чакаем яцьвяскiя плыты зь Бiкшаy. У Патрымпусе перавязваем плыты y караван i iдзём па Нямеглi да Аталезi на сутоцы з Грыyдай. Адтуль унiз да Герадотавага мора.

– Цiкава-цiкава, – зважна пакiваy Юргель, якому жадная з пачутых назваy нiчога не казала.

– У Войстаме зможаш сесьцi на карабель або прынамсi даведацца пра сваю Вiльню.

У кожным разе дабрацца да яе прасьцей адтуль, чым з Судавы.

– І якая адлегласьць аддзяляе нас ад Герадотавага мора?

– Калi прымеркаваць на вока, паyтары тысячы нальшчанскiх мiляy, альбо паyдзевятаста яцьвяскiх.

– А лiтоyскiх?

– Не yяyляю, пра што ты, – пацiснуy плячыма Яyнут.

– Добра, колькi часу зойме падарожжа?

– Глядзi сам: каля шасьцiдзесяцi дзён да Патрымпусу, адтуль чатыры тыднi да Аталезi i троху больш да вольнага Войстаму.